“Ik ben vanuit Curaçao naar Nederland gekomen voor mijn zoon. Hij is inmiddels 21 jaar maar autistisch. Voor autistische kinderen is er niets op Curaçao; er zijn geen scholen of instellingen voor mensen zoals hij. Ik had een baan en nadat mijn zoon voor de zoveelste keer werd gepest, vond mijn leidinggevende het voor mij beter om met hem, en mijn andere twee kinderen, naar Nederland te gaan. Ik werkte er al tien jaar en ondanks dat ze me niet wilden missen betaalde hij mijn ticket. Mijn neef zou me hier ophalen, ik had hem alvast de huur voor een studio betaald, en ik zou daar met mijn kinderen blijven tot mijn zoon in een geschikte woonvoorziening terecht kon. We kwamen op 30 maart 2022 aan op Schiphol. Geen neef. Na uren wachten (mijn kinderen hadden het zó koud) heb ik mijn broer gebeld. We konden bij hem terecht in Rotterdam. Daar ben ik in de hel op aarde beland; zijn leefstijl sloot totaal niet aan bij die van mij en mijn kinderen. Er werd drugs gebruikt en ik was eigenlijk altijd buiten met mijn kinderen om de rook en het bezoek te ontlopen.”
“Die eerste nacht daar: ik had rust en ik kon slapen.”
Het doet haar duidelijk wat om het opnieuw te beleven. Ze gaat langzaam verder:
“Mijn jongste kinderen zaten inmiddels in een schakelklas waar ze hun taalachterstand in konden halen. Ik heb daar zelf ook last van”, lacht ze verontschuldigend. “De leerkrachten van die klas waren en zijn nog steeds erg met ons begaan en hebben hemel en aarde bewogen om voor ons een andere woning te regelen. Dat lukte maar niet omdat ik volgens Centraal Onthaal alleen voor de voorzieningen naar Nederland was gekomen. Onzin, maar ja, dat ‘vinkje’ was allesbepalend. Een van de leerkrachten van de schakelklas is uiteindelijk bij CVD uitgekomen en ik kwam terecht bij mensen die echt voor ons vochten. Ik kreeg een sleutel voor mijn kamer en, ik weet het nog goed, die eerste nacht daar: ik had rust en ik kon slapen. Ik was zo blij!”
Het verhaal begon met ‘onze collega Jenny’. Het verhaal gaat verder.
“Ik had in de periode bij CVD gemerkt dat het helpen van mensen mij ligt. Ik heb me ingeschreven voor de opleiding Ervaringsdeskundige Persoonlijk Begeleider. Ik loop nu stage bij team Gezinnen. Ik ben zo blij: ik heb alles nu! Ik heb inmiddels een eigen huis. Door dit alles is CVD mijn tweede thuis geworden. Ik kom hier nooit meer weg, hahaha”.
Hoe gaat het verhaal verder, als het aan Jenny ligt?
“Ik maak mijn opleiding af, dan ga ik social work doen. Zo kan ik anderen dezelfde hoop geven die ik heb gehad. Ondertussen moet mijn zoons indicatie in orde worden gemaakt, en als alles gesetteld is ga ik uiteindelijk wel terug naar Curaçao. Ik had nooit verwacht dat ik dit mee zou moeten maken, dat het anderen overkwam. Maar ik leef nog!”