Een deur die je achter je dicht kunt trekken. Een keuken waarin je kunt koken wanneer je wilt. En een bed waarin je iedere avond kunt slapen, zonder je af te vragen waar je morgen terechtkomt. Voor veel mensen is het vanzelfsprekend. Voor Mathijs was het lange tijd een droom. Een droom die na jaren van onzekerheid, opvang en tijdelijke woonplekken eindelijk werkelijkheid is geworden.

Een begeleider die op haar vrije dag meegaat

Eind 2022 heeft Mathijs geen eigen woning meer. Hij slaapt bij anderen op de bank en weet niet hoe zijn toekomst eruitziet. Via zijn huisarts komt hij bij het wijkteam terecht en krijgt hij begeleiding van CVD. Zijn begeleider Suzy staat hem bij in een periode waarin weinig zeker is.

In september 2023 besluit Mathijs zich aan te melden bij Centraal Onthaal. Een spannende stap, want hij weet niet wat hem te wachten staat. Suzy gaat met hem mee. Niet omdat ze moet, maar omdat ze wil weten of alles goed gaat. En dat terwijl ze eigenlijk vrij is.

Het lijkt misschien een klein gebaar, maar voor Mathijs betekent het veel. Juist op momenten waarop je het gevoel hebt er alleen voor te staan, maakt het verschil als iemand naast je blijft lopen.

Na één nacht bij CVD Havenzicht krijgt Mathijs een plek bij CVD de Hille. Daar verblijft hij zeven maanden. Zeven maanden waarin hij zijn leven probeert op te bouwen, terwijl hij nauwelijks weet hoe zijn toekomst eruitziet.

Zeven maanden wachten op een volgende stap

Het leven in de opvang is niet gemakkelijk. Er is weinig privacy, veel drukte en je deelt je leefomgeving met mensen die allemaal hun eigen verhaal en zorgen hebben. Mathijs probeert er het beste van te maken, maar vooral het wachten valt hem zwaar.

“Je weet niet wanneer je de volgende stap kunt zetten. Dat wachten en die onzekerheid vond ik het moeilijkst.”

Toch weigert Mathijs om bij de pakken neer te zitten. Hij volgt trainingen en wordt vrijwilliger bij de taaltrainingen van CVD. Waar hij zelf hulp nodig heeft, ontdekt hij dat hij ook iets voor anderen kan betekenen.

Het geeft hem structuur, afleiding en vooral het gevoel dat hij ertoe doet. Want ook als je in de opvang woont, wil je meer zijn dan iemand die op een woning wacht.

Eerst was er de drukte. Toen kwam de stilte.

Eind april krijgt Mathijs goed nieuws. Hij mag verhuizen naar een tijdelijke woonplek aan het Sandelingenplein. Hij wil zo graag vooruit dat hij zelf aan de slag gaat om de woning schoon te maken, zodat hij sneller kan verhuizen.

Maar wat een nieuwe start moet worden, blijkt ook moeilijk. Na maanden in een omgeving vol mensen en geluiden is het ineens stil. Heel stil.

Waar hij in de opvang verlangde naar rust en privacy, moet hij nu wennen aan het alleen zijn. Het laat zien dat de stap van opvang naar zelfstandig wonen niet alleen draait om het krijgen van een sleutel. Je moet ook opnieuw leren hoe het is om een eigen plek te hebben.

Mathijs blijft ondertussen actief. In 2024 sluit hij zich aan bij de Cliëntenraad van CVD. Eerst als lid, daarna als secretaris en uiteindelijk als voorzitter. Hij zet zich in voor andere cliënten en denkt mee over hoe de ondersteuning beter kan. Vooral zijn betrokkenheid bij cliëntenparticipatie rondom dagbesteding maakt hem trots.

Hij weet immers als geen ander hoe belangrijk het is dat er naar cliënten wordt geluisterd. En hoe waardevol het is als je merkt dat jouw stem daadwerkelijk iets verandert.

Eindelijk die ene sleutel

Ondertussen blijft Mathijs reageren op woningen. Keer op keer hoopt hij dat er iets voor hem tussen zit. Uiteindelijk krijgt hij urgentie. En dan komt het bericht waarop hij zo lang heeft gewacht: hij staat op nummer één voor een woning.

Hij krijgt de sleutel van zijn eigen huis.

Na jaren waarin anderen bepaalden waar hij kon slapen, heeft hij eindelijk een plek waar hij zelf de deur kan openen. Waar zijn spullen kunnen blijven staan. Waar niemand hem vertelt wanneer hij weer moet vertrekken.

Het besef moet even landen.

Samen met zijn oom en Jeroen van de Cliëntenraad gaat Mathijs aan de slag. Er wordt geklust, schoongemaakt en ingericht. Drie weken later slaapt hij voor het eerst in zijn eigen huis.

Ook nu moet hij wennen aan de stilte. Maar er is een groot verschil met vroeger. Dit keer is de stilte van hemzelf. En hij weet dat hij morgen gewoon weer in hetzelfde bed wakker mag worden.

Zijn eerste maaltijd in zijn eigen keuken? Een lasagne uit de oven. Geen uitgebreid feestmaal, maar misschien smaakte die lasagne wel bijzonderder dan ooit. Omdat hij hem eindelijk in zijn eigen keuken kon klaarmaken.

Een thuis is ook een nieuw begin

Voorlopig geeft Mathijs zichzelf de tijd om te wennen. Aan zijn woning, zijn nieuwe omgeving en aan het gevoel dat hij eindelijk ergens thuis mag zijn. Begin volgend jaar wil hij op zoek naar werk. Stap voor stap bouwt hij verder aan zijn toekomst.

Als hij terugkijkt, is hij vooral dankbaar. Voor Suzy, die op haar vrije dag met hem meeging. Voor de medewerkers die hem onderweg hielpen. Voor de mensen die in hem bleven geloven en voor de kansen die hij bij CVD kreeg.

Aan anderen die nu in de opvang verblijven, wil hij iets meegeven:

“Probeer jezelf bezig te houden en niet alleen met je traject. Kijk ook naar wat je verder kunt doen en ontdekken.”

Want Mathijs weet hoe het voelt om te wachten. Om niet te weten waar je over een paar maanden woont. Om steeds opnieuw te moeten beginnen.

Maar hij weet inmiddels ook hoe het voelt als die onzekerheid eindelijk plaatsmaakt voor rust.

CVD is een organisatie in het maatschappelijk hart van Rotterdam waar collega’s met trots en bevlogenheid over praten. De organisatie zoekt een nieuwe bestuurder die met bestuurlijke ervaring, ondernemerschap en intrinsieke motivatie voor de cliënten aan de slag wil gaan. Iemand die consequent de ingezette koers voortzet en verder concretiseert, de pragmatische slagkracht verbindt met een sterke(re) strategische wendbaarheid. Iemand die kan professionaliseren in verbinding, keuzes maakt met en soms voor de organisatie. Iemand die met plezier en overtuiging een plek vindt in het Rotterdamse landschap, met gemeenten, financiers en samenwerkingspartners.

Monique Janse heeft een bijzonder verhaal. Sinds november vorig jaar werkt ze als Sociaal Beheerder bij Room First Hoogvliet, maar haar geschiedenis bij CVD begon al veel eerder.

In 2017 raakte Monique onverwacht haar baan kwijt. Een nieuwe baan vinden bleek lastig. Het geld raakte op en de rekeningen bleven zich opstapelen. Monique kreeg steeds meer depressieve klachten. Ze kwam de deur niet meer uit en had geen energie meer om iets te ondernemen. Uiteindelijk stond de deurwaarder op de stoep. “Ineens word je uit huis gezet en sta je met een paar tassen op straat.”

Haar zoon en schoondochter hielpen haar om naar Vraagwijzer Rotterdam te gaan. Zo kwam ze terecht bij CVD Stelle. In die eerste periode voelde ze opluchting omdat ze hulp kreeg, maar ook veel schaamte. “Ik ben altijd een zelfredzame dame geweest. En dan ben je ineens dakloos en heb je schulden. Dat was een rare gewaarwording.”

Monique bleef niet stilzitten. Ze volgde verschillende trainingen, deed vrijwilligerswerk en volgde een opleiding tot ervaringsdeskundige. Ze was gemotiveerd om hard te werken. “Ik dacht: ik krijg een uitkering en daar moet wel iets tegenover staan.” Uiteindelijk kreeg ze de kans om aan de slag te gaan bij Room First Hoogvliet.

Als Sociaal Beheerder is Monique het eerste aanspreekpunt voor bewoners. Ze helpt hen met praktische zaken, bijvoorbeeld wanneer iemand zijn sleutel is vergeten, en zorgt ervoor dat het gebouw netjes en veilig blijft. Daarnaast is het sociale contact met bewoners heel belangrijk. Wanneer ze ’s ochtends om 07.00 uur haar eerste ronde door het gebouw maakt, komt ze bewoners tegen en maakt ze graag een praatje. Juist die spontane contactmomenten geven haar de kans om te zien hoe het met iemand gaat en of een bewoner extra aandacht of ondersteuning nodig heeft. Die signalerende functie is een belangrijk onderdeel van haar werk.

Door haar eigen ervaring kan ze zich goed in de bewoners verplaatsen. “Je weet wat iemand doormaakt en hoe het kan voelen.” Monique hoopt met haar eigen verhaal ook een voorbeeld te zijn voor bewoners. “Als je iemand weer een stapje vooruit kunt helpen, dan is dat heel mooi.” Het geeft haar veel voldoening om iets terug te doen voor de maatschappij en voor de mensen om haar heen.

Moniques ogen gaan stralen als we het hebben over de tuin van Room First Hoogvliet, die zij onderhoudt. Ze heeft een grote passie voor de natuur. Voordat Monique er kwam, was het een saaie stadstuin. Nu is de tuin bijna net zo kleurrijk als Monique zelf. “Maar het mag nog veel uitbundiger!”, zegt ze. Met biologische planten en zaden wil ze de tuin aantrekkelijk maken voor vlinders, bijen en andere insecten. Bewoners helpen mee in de tuin en begeleiders kunnen er even tot rust komen.

Werken bij CVD bevalt Monique erg goed. Ze vindt haar werk fantastisch en ervaart de samenwerking met collega’s als prettig. Vooral de eerlijkheid en het vertrouwen waardeert ze. “We zeggen wat we doen en we doen wat we zeggen.”

Monique is dankbaar voor het vertrouwen dat CVD in haar heeft gehad. Dat ze op haar zestigste nog een baan kreeg, vindt ze allesbehalve vanzelfsprekend. Ze heeft er hard voor gewerkt. “Ik ben er best wel trots op”, zegt ze.

Wat doe je als de politie ’s nachts iemand op straat aantreft die daar niet verantwoord kan blijven, maar voor wie ook geen acute medische, psychiatrische of justitiële hulp nodig is?

Voor deze situaties start CVD volgende week met twee Tijdelijke Opvangplekken Politie, kortweg TOPP. De plekken zijn beschikbaar bij CVD Havenzicht en CVD De Hille.

TOPP biedt een volwassene voor maximaal één nacht een veilige, tijdelijke plek. De politie meldt iemand vooraf aan bij CVD. Na een korte screening wordt bekeken of een TOPP-plek passend en beschikbaar is. De politie brengt de persoon vervolgens naar de afgesproken locatie en zorgt voor een goede overdracht.

De TOPP-plekken zijn nadrukkelijk geen extra route voor mensen die vanwege dakloosheid een slaapplaats zoeken. Daarvoor blijven de reguliere routes binnen de maatschappelijke opvang bestaan.

Met TOPP biedt CVD samen met de gemeente en politie een praktische oplossing voor situaties waarin snel handelen nodig is. Soms kan één nacht rust en een veilige plek voorkomen dat iemand verder in de problemen raakt. De volgende dag kan worden gekeken wat er verder nodig is.

In oktober krijgt Rob iets in handen wat voor veel mensen heel gewoon is: een eigen sleutel. Voor Rob is die sleutel allesbehalve gewoon. Na jaren in de opvang krijgt hij op zijn 63ste een woning in Rotterdam-Zuid. Een eigen voordeur, een eigen keuken en straks waarschijnlijk weer planten voor het raam.

De weg naar die sleutel was lang. Rob woont nu tweeënhalf jaar bij de NOK. Daarvoor woonde hij twee jaar bij de Stelle in Hoogvliet en eerder kwam hij binnen bij de nachtopvang aan de Noorderkanaalweg.

Wie alleen dat deel van zijn leven ziet, mist bijna alles wat eraan voorafging.

Eén klap veranderde alles

Rob werkte 29 jaar met veel plezier bij een landelijke winkelketen. Bijna drie decennia lang had hij zijn werk, zijn inkomen en zijn eigen leven. Hij vertelt dat hij nooit een negatieve beoordeling kreeg. Nadat het bedrijf werd overgenomen, kreeg hij op 1 december, vlak voor kerst, te horen dat hij niet meer nodig was.

Dat nieuws kwam hard aan. Na het verlies van zijn baan ging het steeds slechter met Rob en zocht hij steeds vaker zijn toevlucht in alcohol. Hij raakte steeds verder achterop, reageerde niet meer op berichten en zijn uitkering werd stopgezet. Uiteindelijk was ook zijn spaargeld op. De deurwaarder ontruimde zijn woning. Daarmee verloor hij niet alleen een dak boven zijn hoofd, maar ook spullen die nooit meer terugkomen: foto’s uit zijn jeugd en schooltijd, herinneringen aan een ander leven.

De boosheid daarover is nog altijd voelbaar.

“Ik zou het liefst nog één keer die leidinggevende willen spreken. Gewoon om te laten zien: kijk wat je mij hebt aangedaan. Ik ben alles kwijtgeraakt.”

Het laat zien hoe snel een leven kan kantelen. Jarenlang werken, iedere dag opstaan en je verantwoordelijkheid nemen, en dan kan één gebeurtenis het begin worden van een lange weg naar beneden.

Ook privé heeft Rob veel verloren. Het contact met zijn familie verdween. Na een aantal jaren probeerde hij opnieuw contact te zoeken, maar hij hoorde niets terug. Dat doet hem nog steeds pijn en maakt hem boos.

Rob vindt dat mensen tegenwoordig te snel oordelen. Ze zien iemand in de opvang, maar kennen het verhaal daarachter niet. Ze zien niet de man die 29 jaar heeft gewerkt, wat hij is kwijtgeraakt of hoeveel kennis hij met zich meedraagt.

De man die Noord kent

Want zet Rob in Rotterdam-Noord neer en de verhalen komen vanzelf. Hij heeft er vroeger jarenlang gewoond en kent er ontzettend veel straten. Toen hij vanuit de NOK meeging om afval te prikken, kon hij onderweg van alles over de buurt vertellen. Waar een ander alleen een straat ziet, ziet Rob plekken uit zijn verleden.

Maar er is nog iets waar Rob veel van weet: groen.

Hij houdt van tuinieren. Dat is ook aan zijn kamer bij de NOK te zien. Die ziet er altijd verzorgd uit, met planten voor het raam en een balkon met groen. Water geven, sproeien en zorgen dat planten goed blijven groeien: Rob doet het graag.

In de zomermaanden vraagt NOK-collega Chaco hem daarom regelmatig om de planten en het gras water te geven. Hij weet dat hij dat met een gerust hart aan Rob kan overlaten.

“Ik kan hem hierin vertrouwen,” zegt Chaco. “Deze man zit vol kennis als het om tuinieren gaat.”

Dat vertrouwen is belangrijk. Want bij de NOK begon Rob langzaam weer orde in zijn leven te krijgen. Zelf noemt hij daarbij vooral zijn mentor Dennis. Dennis bleef in hem geloven en hielp hem de draad weer op te pakken. Daar is Rob hem ontzettend dankbaar voor. Die dankbaarheid voelt hij eigenlijk voor iedereen bij de NOK.

Misschien passen die planten daarom wel zo goed bij zijn verhaal. Als iets een moeilijke periode heeft gehad, betekent dat niet dat het niet meer kan groeien. Soms zijn aandacht, tijd en iemand die erin blijft geloven precies wat nodig is.

Een nieuwe voordeur

En nu komt oktober steeds dichterbij.

Na de nachtopvang, twee jaar de Stelle en tweeënhalf jaar NOK krijgt Rob weer een plek die van hemzelf is. Een huis in Rotterdam-Zuid. Hij kan straks zelf bepalen wanneer hij thuiskomt, wat hij in zijn keuken klaarmaakt en welke planten hij voor het raam zet.

Het zijn kleine dingen die ineens groot worden wanneer je ze jarenlang niet hebt gehad.

Rob heeft veel verloren. Zijn baan, zijn huis, zijn spullen en foto’s die niet vervangen kunnen worden. Maar hij heeft de draad weer opgepakt. Met hulp van mensen die in hem zijn blijven geloven, hem hebben ondersteund en door zelf stap voor stap verder te gaan.

In oktober past het bewijs daarvan gewoon in zijn broekzak.

Een eigen sleutel.

Na 21 jaar heeft Inez Basten-Poppe besloten CVD te verlaten. Inez begon in 2005 als projectmanager, vervulde daarna verschillende managementfuncties en is sinds 2019 directeur-bestuurder.

Onder haar leiding heeft CVD zich de afgelopen jaren verder ontwikkeld tot een professionele en financieel gezonde organisatie.

Met haar jarenlange inzet heeft zij een belangrijke bijdrage geleverd aan de organisatie, de medewerkers en de Rotterdammers voor wie CVD zich elke dag inzet.

De Raad van Toezicht heeft alle begrip voor het besluit van Inez en is haar zeer erkentelijk voor alles wat zij voor CVD heeft betekend. De Raad van Toezicht heeft de afgelopen jaren op een open en constructieve wijze met haar samengewerkt en waardeert haar grote betrokkenheid, kennis en professionaliteit.

De Raad van Toezicht start binnenkort met de werving van een nieuwe directeur-bestuurder en ziet erop toe dat dit proces – evenals de overdracht – zorgvuldig verloopt. Daarmee waarborgen we de continuïteit van bestuur en organisatie. Totdat een opvolger is benoemd, blijft Inez zich als directeur-bestuurder volledig inzetten voor CVD.

Op een later moment staan we uitgebreider stil bij haar afscheid en bij alles wat zij in 21 jaar voor CVD heeft betekend.

Voor nu kijken we met vertrouwen vooruit naar de volgende fase voor CVD en het voortzetten van onze maatschappelijke opdracht om Rotterdammers die geen stabiele thuissituatie hebben ondersteuning, begeleiding, opvang en perspectief te bieden.

Namens de Raad van Toezicht van CVD

“Ik zag de vacature en dacht meteen: dit is mijn baan.”

Soms komt een baan precies op het juiste moment voorbij. Of eigenlijk nét niet. Toen Esther op LinkedIn de vacature voor accountmanager bij CVD zag, bleek de reactietermijn namelijk al gesloten. Toch liet ze het er niet bij zitten.

“Ik baalde enorm, want ik dacht alleen maar: dit is mijn baan! Daarom heb ik HR toch een bericht gestuurd. Ze vertelde dat de vacature mogelijk opnieuw open zou gaan als er niemand passend tussen zat. En tot mijn grote verbazing werd ik later gebeld: de vacature kwam inderdaad weer open.”

Esther hoefde daar niet lang over na te denken. “Het had gewoon zo moeten zijn.”

Een start die anders liep dan verwacht

Vlak voordat Esther bij CVD zou beginnen, gebeurde er iets wat niemand had kunnen voorzien. Ze kwam ten val en brak beide ellebogen. Daar zat ze dan, vlak voor haar eerste werkdag, met haar armen in het gips.

Geen ideale start van een nieuwe baan. Toch ontdekte Esther juist op dat moment iets belangrijks over haar nieuwe werkgever.

“Ik voelde meteen de warmte en de bereidheid van collega’s om te helpen. Nog voordat ik goed en wel begonnen was, kreeg ik een enorm warm welkom.”

Die warmte is haar in de eerste 55 dagen bijgebleven. Net als iets anders: bij CVD leert ze om soms wat meer te onthaasten.

“Ik merk dat ik hiervoor anders heb geleefd en gewerkt. Hier ervaar ik meer rust. Ik leer dat niet alles onmiddellijk hoeft. Dat vind ik fijn. Liever iets in één keer goed doen dan alleen maar snel doorgaan.”

De verhalen achter CVD

Om de organisatie beter te leren kennen, bezocht Esther verschillende locaties, waaronder Havenzicht, De Wende, de Henegouwerlaan, De Heemraad en Stelle.

Die bezoeken maakten indruk.

“Je kunt natuurlijk lezen wat CVD doet, maar als je op een locatie komt, de mensen ontmoet en hun verhalen hoort, gebeurt er iets anders. Sommige verhalen hebben me echt geraakt.”

Juist die ontmoetingen helpen haar om haar werk als accountmanager beter te begrijpen. Want hoewel Esther veel contact heeft met partijen buiten CVD, wil ze vooral goed weten wat er ín de organisatie gebeurt.

Daarom staat er nog iets op haar wensenlijstje: een ochtend meelopen met een collega op de werkvloer.

“Ik wil graag ervaren wat er gebeurt in het contact tussen onze collega’s en de mensen die we ondersteunen. Wat kom je tegen? Wat is er nodig? En wat maakt het verschil? Dat helpt mij ook om buiten CVD het juiste verhaal te vertellen.”

Ook kijkt ze uit naar momenten waarop collega’s uit verschillende delen van CVD elkaar ontmoeten. “Ik hou van samenwerken en verbinding. Daarom lijkt bijvoorbeeld de inspiratieweek me heel leuk om mee te maken.”

De schakel tussen buiten en binnen

Als accountmanager beweegt Esther voortdurend tussen twee werelden. Aan de ene kant zijn er gemeenten, opdrachtgevers en samenwerkingspartners. Aan de andere kant zijn er de collega’s van CVD die iedere dag zien wat er in de praktijk nodig is.

Esther probeert die werelden bij elkaar te brengen. Juist daar ligt voor haar de sleutel: goed luisteren naar wat er buiten wordt gevraagd én naar wat collega’s binnen CVD in de praktijk zien en nodig hebben.

Ze onderhoudt relaties, voert gesprekken met opdrachtgevers en kijkt waar kansen voor samenwerking liggen. Maar ze wil vooral goed luisteren: wat speelt er buiten én wat zien collega’s binnen CVD?

“Ik wil dat de inhoud leidend is en dat we daar passende financiering bij vinden. Soms zit een oplossing niet precies binnen de bestaande kaders. Dan moet je samen onderzoeken wat er wél mogelijk is. Ik kan dat niet alleen bedenken. Daar heb ik mijn collega’s voor nodig.”

Dat maakt haar rol voor haar interessant. Een accountmanager bij CVD verkoopt niet simpelweg een product of dienst. Het gaat om maatschappelijke vraagstukken, mensen en oplossingen. Om belangen bij elkaar te brengen en ervoor te zorgen dat goede ideeën ook daadwerkelijk mogelijk worden.

“Ik hoop vooral dat mensen mij weten te vinden”

Na 55 dagen heeft Esther dan ook een duidelijk doel voor haar eerste jaar bij CVD.

“Ik hoop dat ik vindbaar ben voor de organisatie. Dat collega’s weten: als ik ergens tegenaan loop, een kans zie of een idee heb, dan kan ik Esther bellen.”

Die benaderbaarheid vindt ze belangrijk. Niet alleen voor zichzelf, maar voor heel CVD. Voor Esther is benaderbaar zijn een sleutel tot goede samenwerking: elkaar weten te vinden, openstaan voor een ander en samen verder komen.

“Wees open naar elkaar. Luister naar je mensen en heb respect voor wat een ander ziet en ervaart. Volgens mij begint samenwerking daar.”

En als ze CVD iets zou mogen meegeven?

Dan hoeft ze niet lang na te denken.

“CVD mag nog veel meer laten zien wie we zijn en waar we voor staan. Er gebeurt hier ontzettend veel moois. Laten we dat verhaal samen vertellen.”

“Verandering begint niet met oplossingen, maar met vertrouwen.”

Bijna tien jaar geleden liep Suraya als stagiaire voor het eerst de deuren van CVD binnen. Inmiddels is ze al tien jaar in dienst en nog steeds met veel plezier werkzaam bij de organisatie. Ze is een vertrouwd gezicht binnen team Noord, waar ze dagelijks cliënten begeleidt met uiteenlopende achtergronden en hulpvragen.

“Geen mens is hetzelfde,” vertelt ze. “Ik begeleid jongeren, volwassenen en mensen met heel verschillende verhalen. Juist die diversiteit maakt mijn werk zo bijzonder. Iedere dag leer ik weer iets nieuws. Wie Suraya ontmoet, merkt het direct. Ze is vrolijk, maakt gemakkelijk contact en heeft een aanstekelijke lach. Tijdens het interview loopt een collega even binnen. Op de vraag hoe zij Suraya zou omschrijven, hoeft ze geen seconde na te denken. “Betrouwbaar, professioneel en altijd bereid om een collega te helpen. En er wordt ook veel gelachen als Suraya in de buurt is.” Suraya glimlacht bescheiden. “Dat vind ik mooi om te horen.”

In haar werk heeft ze één uitgangspunt dat altijd hetzelfde blijft. “Ik probeer iedere cliënt blanco tegemoet te treden. Zonder oordeel, zonder verwachtingen. Iedereen verdient een nieuwe kans.” Juist die open houding blijkt vaak de sleutel tot verandering. “Veel mensen die bij ons komen, hebben weinig vertrouwen in hulpverlening. Ze zijn teleurgesteld of hebben nare ervaringen gehad. Als je dan rustig de tijd neemt en laat zien dat je er écht bent, zie je soms langzaam iets veranderen.”

Als ze terugdenkt aan een cliënt die haar altijd zal bijblijven, verschijnt er direct een grote glimlach op haar gezicht. “Ze kwam vanuit een samenwerking tussen CVD en het Leger des Heils bij mij terecht. Ze had veel boosheid richting de gemeente en vond begeleiding eigenlijk maar niets. Toch zijn we samen stap voor stap verder gekomen.”

Langzaam veranderde haar situatie. Ze kreeg een woning, volgde de opleiding tot ervaringsdeskundige en bouwde haar leven weer op.

“Zelfs nu vertelt ze nog vol trots dat CVD haar heeft geholpen. Dat raakt me iedere keer weer. Dan denk ik: ja, je kunt écht iets betekenen voor iemand.”

Niet ieder succes is groot, vindt Suraya. “Mensen denken vaak aan een woning of een baan, maar succes zit ook in kleine stappen. Een afspraak nakomen. Iemand die weer durft te vertrouwen. Dat zijn misschien wel de mooiste momenten.” Dat betekent niet dat het werk altijd makkelijk is. Moeilijke situaties blijven haar raken zoals ontruimingen. Juist op die momenten merkt Suraya hoe belangrijk het is om naast een cliënt te blijven staan en oog te houden voor de stappen die wél worden gezet.

Naast haar werk blijft Suraya zichzelf ontwikkelen. Ze zit inmiddels in het derde jaar van de opleiding Psychologie. “Ik vind het belangrijk om mezelf te blijven uitdagen. Alles wat ik leer over gedrag en behandeling neem ik weer mee in mijn werk.” Ook kijkt ze uit naar de Inspiratieweek van CVD. “Niet alleen vanwege de inhoud, maar ook omdat je collega’s uit de hele organisatie ontmoet. Daar krijg ik energie van.”

Als ze één wens mag doen voor CVD, hoeft ze daar niet lang over na te denken. “Ik gun CVD nog meer verbondenheid. We werken allemaal met hetzelfde doel: mensen verder helpen. Hoe meer we elkaar weten te vinden, hoe sterker we als organisatie zijn.”

En als ze haar eigen begeleidingsstijl in één zin zou moeten omschrijven? “Ik loop naast iemand, niet ervoor. Ik wil niet bepalen welke keuze iemand maakt. Die keuze moet van de cliënt zelf zijn. Ik help alleen om de juiste sleutels aan te reiken, zodat iemand uiteindelijk zelf de deur naar de toekomst kan openen.”

Op 1 augustus 1996 begon Jeannette aan een avontuur waarvan ze toen nog niet wist dat het bijna dertig jaar zou duren. Via Nieuwe Banen Rotterdam Werkt ( NBRW), een Rotterdams initiatief dat mensen zonder een baan begeleidde naar werk, kwam ze terecht bij CVD. En via een speciaal traject binnen CVD kon ze later de opleiding SPW 4 volgen.

“Daar ben ik nog altijd ontzettend dankbaar voor,” vertelt Jeannette. “CVD heeft in mij geloofd en mij kansen gegeven die ik anders misschien nooit had gekregen.”

Wat volgde was een loopbaan vol bijzondere ontmoetingen, herinneringen en momenten die haar voor altijd zijn bijgebleven. In haar eerste jaren nam ze veel van haar werk mee naar huis. De verhalen van cliënten bleven in haar hoofd zitten en hun zorgen raakten haar diep.

“Dat heb ik echt moeten leren. Je wilt mensen helpen en je leeft met ze mee. Maar na verloop van tijd leer je hoe je daarmee om kunt gaan.”

Juist die betrokkenheid heeft Jeannette altijd gekenmerkt. Ze ziet mensen zoals ze zijn en kijkt verder dan hun problemen. Dat zorgde voor bijzondere banden met cliënten.

Een herinnering die haar nog altijd een glimlach bezorgt, is het prinsessenbankje die ze van CVD kreeg toen ze zwanger was. Op locatie de Hille was destijds een werkatelier waar cliënten hun creativiteit kwijt konden. Het bankje stond nog jarenlang op de kamer van haar dochter.

“Dat soort dingen vergeet je nooit meer.”

Herinneringen die blijven

Maar het werk bracht niet alleen mooie momenten. Sommige gebeurtenissen draag je een leven lang met je mee.

Zo denkt Jeanette nog vaak terug aan een cliënt die zij jarenlang samen met collega Vincent begeleidde. Een kwetsbare vrouw die graag wilde afkicken, maar gevangen bleef in haar verslaving.

“Ze wilde echt veranderen, maar het lukte haar niet. En de verkeerde mensen bleven om haar heen hangen.”

Op een dag stond Jeanette voor haar deur, maar er werd niet opengedaan. Niet veel later hoorde ze dat de cliënt in het ziekenhuis lag. Samen met Vincent wilde ze haar bezoeken.

“Toen kregen we te horen dat ze was overleden. Dat kwam keihard binnen.”

Na jarenlange begeleiding voelde het verlies persoonlijk.

“Als je iemand zo lang kent en begeleidt, dan raakt dat je diep.”

Ondanks de moeilijke momenten is Jeanette altijd gebleven. Niet omdat het werk makkelijk is, maar omdat ze gelooft in de kracht van aandacht, vertrouwen en menselijk contact.

Een warm welkom doorgeven

Inmiddels is ze voor veel collega’s en cliënten een vertrouwd gezicht. Sommigen noemen haar zelfs liefkozend de ‘CVD-moeder’. Zelf lacht ze daar hartelijk om.

“Ik word ouder en mijn nieuwe collega’s worden steeds jonger.”

Maar achter die bijnaam schuilt een mooie gedachte.

“CVD heeft mij ooit een kans gegeven. Daarom wil ik dat nieuwe collega’s én cliënten voelen dat er altijd iemand naast hen staat.”

“CVD heeft mij vanaf dag één welkom laten voelen. Dat wil ik doorgeven aan nieuwe collega’s. Ik neem ze graag mee op sleeptouw en zorg dat ze zich thuis voelen.”

Ook cliënten voelen zich snel op hun gemak bij haar. Jeanette luistert zonder oordeel, spreekt vanuit haar hart en zegt eerlijk wat ze denkt.

“Soms willen mensen ook gewoon even hun verhaal kwijt. Dan hoef je niet altijd een oplossing te hebben. Luisteren is vaak al genoeg.”

Tegenwoordig werkt Jeannette met veel plezier op de Noorderkanaalweg. Naast haar begeleidende werkzaamheden zet ze zich graag in voor activiteiten die mensen samenbrengen, zoals de iftar en de jaarlijkse barbecue.

Als ze terugkijkt op bijna dertig jaar CVD, voelt ze vooral trots en dankbaarheid. Trots op alles wat ze heeft mogen betekenen voor anderen en dankbaar voor de kansen die ze zelf heeft gekregen. Want soms kan één kans het verschil maken voor een heel leven. Bijna dertig jaar later geeft zij datzelfde vertrouwen en datzelfde warme welkom nog iedere dag door aan anderen. Misschien is dat wel de mooiste les uit haar verhaal: dat één kans soms de sleutel kan zijn naar een toekomst vol mogelijkheden.

! Help, ik heb vanavond geen slaapplek!