Gisteren was CVD aanwezig bij de ondertekening van het Stadsakkoord tegen Dakloosheid in Rotterdam. Samen met politieke partijen en maatschappelijke organisaties zetten we ons in voor een stad waarin niemand op straat hoeft te slapen. Dit akkoord markeert een belangrijke stap naar een structurele aanpak van dakloosheid, met aandacht voor wonen, zorg, begeleiding en perspectief. We zijn trots dat we als CVD onze kennis en ervaring mogen inzetten binnen deze brede samenwerking. Want alleen door samen te werken creëren we duurzaam perspectief en zijn we samen op weg naar thuis.

Met trots delen wij dat CVD is gehercertificeerd voor HKZ/ ISO 9001! 

De HKZ-certificering bevestigt voor onze cliënten, opdrachtgevers, samenwerkingspartners én voor onze medewerkers dat we aantoonbaar voldoen aan kwaliteitsnormen, wetgeving, kaders en onze eigen interne richtlijnen. En dat we er steeds op zijn gericht om het nóg beter te doen. Het is het resultaat van de inzet van alle collega’s die zich iedere dag met aandacht en toewijding inzetten voor de mensen die op ons rekenen.

Wij bedanken alle CVD-medewerkers voor de bijdrage die zij dagelijks leveren. Samen bouwen we verder aan de ‘Sleutel tot een nieuw begin!’ via onze CVD Koers 2026-2030. Zo zetten we het leveren van goede kwaliteit in onze dienstverlening voort!

De geur van verse koffie vult langzaam de keuken van De Heemraad. Het is nog stil in huis; veel bewoners slapen nog. Aan de tafel staat Jeffrey rustig de koffie in te schenken. Even later zet hij de kopjes klaar voor de eerste bewoners die straks binnenkomen. Buiten is het net half acht geweest. Voor Jeffrey is de dag dan al begonnen.

Elke dinsdag en donderdag stopt er vroeg in de ochtend een taxi bij de Heemraad. Rond 07.30 uur stapt hij uit. Binnen begint hij rustig met het klaarzetten van het ontbijt en het laten doorlopen van de koffie. Met een grote glimlach vertelt hij dat hij volgens iedereen de lekkerste filterkoffie maakt. En zo begint de ochtend vaak: met een kop koffie, een praatje en een lach.

Jeffrey is sociaal, warm en altijd in voor een gesprek. Af en toe kan hij ook een beetje mopperen, maar daar kijken de begeleiders al lang niet meer van op. “Ach, dat is Jeffrey,” zeggen ze dan. “Hij heeft een hart van goud.” Voor bewoners en collega’s is hij simpelweg iemand die er altijd is.

Jeffrey is 47 jaar en al twintig jaar vrijwilliger bij CVD. Hij begon ooit op de Nok en later op de Heemraad. Ooit kwam hij hier zelf binnen als cliënt. Wat begon als een plek waar hij steun vond, groeide uit tot een plek waar hij zelf iets kon betekenen voor anderen.

Door omstandigheden wordt zijn zicht steeds slechter. Buiten loopt hij daarom met een stok, iets wat hij soms lastig vindt. Maar op de Heemraad merk je daar weinig van. Hier beweegt Jeffrey zich met vertrouwen door het gebouw. Hij schenkt koffie, maakt een praatje en zorgt dat alles weer netjes wordt opgeruimd.

Een moment waar Jeffrey elke dag naar uitkijkt, is wanneer Micha begint, de kok van de Heemraad. Met Micha is het altijd gezellig en zijn eten is beroemd in huis. Lachend vertelt Jeffrey hoe het begon met de frituurpan. Hij had Micha ooit verteld dat hij een dubbele frituurpan had gekocht. Micha keek hem aan en zei: “Maar dan kun je dus frituren!”

Sindsdien staat Jeffrey bijna elke donderdag achter de frituurpan om snacks te bakken. Nou ja, bijna elke donderdag want soms maakt hij tosti’s of broodjes worst.

“Ik kom hier al twintig jaar,” zegt Jeffrey lachend.
“Voor het eten natuurlijk… maar vooral voor de gezelligheid. En omdat ik hier iets kan doen voor anderen.”

Toch is er één week in het jaar dat Jeffrey niet op de Heemraad komt in de week van kerst.

Met een grote glimlach vertelt hij waarom. Zijn stiefmoeder maakt dan een enorme schaal lasagne. Daar geniet hij een hele week van.

Volgens Micha zegt dat alles over Jeffrey.

“Jeffrey is er altijd,” zegt Micha. “Hij meldt zich bijna nooit ziek. Hij hoort hier gewoon bij.
Voor veel mensen hier is hij eigenlijk een beetje de sleutel tot een goede start van de dag.”

De afgelopen weken keek Jeffrey extra uit naar donderdag 12 maart. Zijn teamleider Salem had een lunch gepland. Jeffrey wist niet precies wat er ging gebeuren, maar hij hoopte stiekem wel dat er misschien iets georganiseerd zou worden voor zijn twintig jaar als vrijwilliger.

En dat bleek ook zo te zijn.

Tijdens de lunch werd hij verrast met taart, cadeaus en warme woorden van collega’s, bewoners en natuurlijk van teamleider Salem.

Al twintig jaar zijn dinsdag en donderdag echte Jeffrey-dagen op de Heemraad: met koffie, gesprekken en een vertrouwd gezicht.

Pauline werkt inmiddels ongeveer vier jaar bij CVD als Coördinator Financiële Administratie. Ze vertelt graag wat haar drijft en inspireert.

“Ik kom uit 020. Ik ben geboren in Amsterdam en opgegroeid in Amstelveen. Sinds 2017 woon ik in Rotterdam.”

Bevalt dat?

Ze zoekt even naar woorden en antwoordt: “Het is heel anders dan waar ik vandaan kom. Het is echt een andere cultuur. Voor mijn verhuizing kwam ik al regelmatig in Rotterdam, dus ik kende de stad wel. Maar er wonen is toch anders. Dat voelt soms nog steeds zo: anders of een beetje vreemd.”

Wat deed je voordat je bij CVD kwam?

“Ik heb altijd in de financiële administratie gewerkt, vooral binnen de non-profitsector. Ik heb een jaar bij Zwitser Leven gewerkt, maar daar kreeg ik niet echt het Zwitser Leven gevoel,” zegt ze lachend.

“Ik ben begonnen bij Hogeschool Holland in Diemen. Na een fusie werd dat InHolland. Bij die fusie was ook een Rotterdamse hogeschool betrokken en zo heb ik mijn man leren kennen. Hij werkte daar. Daarna ben ik gaan werken bij Horizon Jeugdzorg in Rotterdam en vervolgens bij Thuis Op Straat. Toen dat stopte, zag ik de vacature van CVD.”

Wat is hier anders?

“Wat mij meteen opviel, is dat we hier allemaal in één ruimte zitten op de Westblaak, ook de directeur-bestuurder. De lijnen zijn kort en de cultuur is open. Iedereen loopt makkelijk bij elkaar binnen. Dat was ik niet gewend, daar had je meer afdelingen en scheiding.

Ik vind het heel prettig. Er is veel aandacht voor de mens. Daar staat wel tegenover dat er ook iets van jou verwacht wordt. Je moet niet stil achter je bureau blijven zitten. Ik voel me hier echt thuis. Er wordt ook veel gedaan voor het personeel, zoals het zomerpakket. Dat waardeer ik. Er is echt aandacht voor je.”

Je bent zelf ook actief binnen CVD. Waarom ben je bijvoorbeeld in de OR gegaan?

“Dat kwam vooral door nieuwsgierigheid. Ik had het niet gepland of er echt over nagedacht. We hebben een leuke groep mensen met een mooie mix. Dat maakt het werk ook leuk.

Je krijgt veel mee over het beleid en de richting die de organisatie op wil. Daardoor begrijp je beter waarom bepaalde keuzes worden gemaakt. Ook kun je makkelijk sparren met de directeur. Zij schuift regelmatig aan bij vergaderingen.

In april zijn er weer verkiezingen, dus je kunt je nog aanmelden. Vanuit elk cluster zijn er zetels, zodat de vertegenwoordiging goed verdeeld is.”

Je helpt ook mee met de organisatie van de Inspiratieweek.

“Dat doe ik omdat ik het leuk vind om dingen te organiseren en te bedenken. Ik zit ook in de klankbordgroep. Het maakt je blik breder en je voelt je meer betrokken bij CVD.”

Je komt regelmatig op andere locaties. Wat valt je dan op?

“Het is echt een andere wereld. Vanuit mijn werkplek heb ik een bepaald beeld. Maar als ik op locatie ben, zie ik waarom dingen soms niet geregeld kunnen worden zoals wij dat graag willen.

Het helpt om te zien hoe mensen werken. Dan begrijp je beter waarom iets een keer misgaat of niet op tijd wordt aangeleverd. We doen het samen. We zijn één CVD.

Uiteindelijk bereiken we samen resultaat. Dat doe je niet alleen en een ander ook niet alleen. Dat doen we met elkaar. Samen op weg naar een thuis, waar iedereen zijn eigen bijdrage aan levert.”

Wat doe je in je vrije tijd?

“Ik wandel veel en loop regelmatig een vierdaagse. Dit jaar die van Alkmaar. Ik heb ook twee keer de Vierdaagse van Nijmegen gelopen en dat vond ik genoeg,” zegt ze met een glimlach.

“Er zijn veel vierdaagses in Nederland. De kleinere vind ik leuker. We koppelen er ook vaak een goed doel aan. Dit jaar lopen mijn wandelmaatje en ik voor de Roparun, waar we ook vrijwilliger zijn.

Vorig jaar hielpen we bij de finish op de Binnenrotte. Dit jaar gaan we helpen met de opbouw en afbouw op de startlocatie in Twente. Dat wordt een lang weekend en waarschijnlijk zijn we daarna behoorlijk moe.

Verder hou ik van puzzelen, een beetje hardlopen, bootcamp en fietsen. Ik ga graag op vakantie. Voor komend jaar staan al mooie plannen: een rondreis door Japan, een week Spanje en een week in Nederland. Nu kan dat nog, zowel financieel als qua gezondheid.

Ook maak ik graag bloemstukken en ben ik creatief bezig met tekenen, schilderen en naaien. En ik werk graag in de tuin. Blijkbaar heb ik groene vingers.”

Heb je plannen voor later?

“Ik ben niet van plan om tot mijn 67e te blijven werken. Ik wil dan vrijwilligerswerk doen en reizen. Er komt altijd wel iets op mijn pad.

Ik heb lang gekorfbald en daar ook verschillende rollen gehad. Dus ik verwacht dat die tijd vanzelf weer gevuld wordt. Mijn man gaat straks al minder werken, hij wordt 61.”

Tot slot

“Ik heb het erg naar mijn zin bij CVD. Er zijn veel vernieuwende ideeën. Het is nooit saai, er gebeurt altijd wel iets nieuws. Soms gaat het wat snel, maar dat hoort er ook bij. Het houdt je scherp.”

Lynn (14) en Elize (14), leerlingen uit 3 vwo van het Portus Groene Hart in Barendrecht, liepen afgelopen week vijf dagen snuffelstage bij CVD. Voor hun stageopdracht maakten ze een vlog en onderzochten ze hoe de verschillende afdelingen binnen de organisatie samenwerken, wat het doel van CVD precies is en welke sleutelrol iedere afdeling daarin speelt. Zonder voorkennis begonnen ze aan hun week. Die bleek indrukwekkender dan verwacht.

Tijdens hun stage bezochten ze onder andere opvanglocatie Het Klooster. Daar zagen ze hoe cliënten worden begeleid en ondersteund. Dat maakte veel indruk. “We zagen hoe goed mensen hier worden opgevangen. Nu begrijpen we echt waarvoor jullie het doen,” vertellen ze. Tegelijk beseften ze ook hoe zwaar het werk kan zijn. “We hebben veel respect voor de medewerkers, maar dit werk zouden wij zelf niet snel doen.”

De meiden waren verrast door de grootte van de organisatie en de diversiteit aan afdelingen. Wat hen vooral opviel, was dat veel bewoners een eigen kamer hebben en trainingen kunnen volgen, zoals taallessen. Ze vonden het sterk dat daar zoveel aandacht voor is.

Ze liepen mee bij verschillende ondersteunende diensten. Op de financiële administratie werkten ze mee en controleerden ze of bedragen, bonnetjes, data en locaties met elkaar klopten. Dat vonden ze een leuke en concrete opdracht. Ook bij HR kregen ze uitleg over het werk, al konden ze vanwege privacy niet overal bij meekijken. Wel bespraken ze voorbeelden van praktijksituaties en hoe je daar als organisatie mee omgaat.

Bij planning ontdekten ze hoe ingewikkeld roosters zijn, vooral bij ziekte en onverwachte wijzigingen. Rekening houden met alle medewerkers en cliënten bleek een flinke puzzel. De conclusie was duidelijk: planner worden is niets voor hen.

“We dachten dat een rooster maken simpel was, maar er komt echt veel meer bij kijken dan je verwacht.”

Op de zorgadministratie hielpen ze bij het controleren van zorgminuten per cliënt per maand. Ze zochten uit waarom uren soms niet gehaald worden, bijvoorbeeld door vakantie of omdat iemand geen zorg wilde ontvangen. Dat vonden ze lastiger, maar wel leerzaam.

Daarnaast liepen ze mee met ICT en communicatie. Bij ICT leerden ze meer over privacy en digitale veiligheid. Zo ontdekten ze waarom het belangrijk is om verschillende wachtwoorden te gebruiken. Bij communicatie zagen ze hoe websites en andere middelen worden ontwikkeld. Dat sprak hen aan, net als het meedenken over presentjes.

De afdeling beleid vonden ze extra interessant. Hier leerden ze hoe binnengekomen klachten worden behandeld. Ze zagen hoe klachten worden onderzocht, waar ze vandaan komen en welke stappen worden gezet om tot een oplossing te komen en herhaling te voorkomen. Het uitzoekwerk en het nadenken over verbeteringen sprak hen erg aan.

“Het onderzoeken van klachten en uitzoeken hoe iets beter kan, vonden we misschien wel het leukste om te zien.”

Hoewel hun eigen toekomstplannen ergens anders liggen (Elize denkt aan diergeneeskunde en Lynn aan een rechtenstudie), kijken ze positief terug op hun stageweek. Ze leerden hoe breed het werkveld is en hoeveel samenwerking er nodig is tussen afdelingen.

Hun eindoordeel is helder: CVD was voor hen vooraf onbekend terrein, maar groeide in een week uit tot een organisatie waar ze veel waardering voor hebben gekregen. Zoals ze het zelf samenvatten: een organisatie waarin iedereen een schakel is in het geheel.

Achter de schermen van CVD, op het hoofdkantoor, wordt elke dag een complexe puzzel gelegd. Het is een puzzel van uren, locaties en wetgeving, maar bovenal van mensen. Karin en Keishia zijn de gezichten achter de roosters. Al bijna drie jaar vormen zij een hecht duo dat ervoor zorgt dat de hulpverlening op de locaties door kan gaan. Hoewel hun werkplek verschilt van die van de begeleiders in de opvang, klopt hun hart even hard voor de missie van de organisatie.

“Wat mij hier aanspreekt? Dat de mens altijd voorop staat.”

Voor Keishia was CVD een onbekende naam. “Ik was op zoek naar een nieuwe uitdaging en solliciteerde eigenlijk nog voordat ik precies wist waar ik terecht zou komen,” vertelt ze lachend. De overstap vanuit de commerciële sector bleek een schot in de roos. “In de commercie draait het om cijfers, maar bij CVD is het echt for the people. Dat sprak me direct aan.”

Haar passie voor plannen is niet beperkt tot haar werkuren. Ook privé houdt Keishia van overzicht: haar doelen, haar dagen, haar leven. “Het gevoel dat alles in orde is, geeft me rust. Bij het roosteren is het nooit helemaal waterdicht; plannen veranderen per dag. Maar als het aan het eind van de rit klopt, geeft dat een enorm voldaan gevoel.”

Karin brengt een andere achtergrond mee. Zij kent de dynamiek op de locaties als geen ander, want voorheen werkte ze zelf als woonbegeleider. “Het roosteren deed ik er toen een beetje bij,” herinnert ze zich. “Na een tijdje was ik de onregelmatigheid zat en besloot ik de overstap te maken naar het plannen. Inmiddels zijn we vijf jaar verder.”

Voor Karin is plannen een voortdurende uitdaging waarin communicatie de sleutel is tot een goed rooster. “Je probeert met iedereen rekening te houden, maar dat is een enorme puzzel. Je hebt te maken met wet- en regelgeving, maar ook met de persoonlijke wensen van collega’s. Ik ben constant in contact met alle lagen van de organisatie. De telefoontjes, de appjes, de mailtjes… dat menselijke contact maakt mijn werk elke dag weer leuk.”

“Want uiteindelijk is plannen geen berekening, maar oprecht mensenwerk.”

Wat het werk bij CVD voor beiden bijzonder maakt, is de cultuur. Ze krijgen de kans om zich te ontwikkelen met opleidingen en ervaren de organisatie als flexibel en warm. Voor Karin is die warmte niet alleen een abstract begrip; ze heeft die steun zelf ervaren op een moment dat ze het hard nodig had.

Wanneer ze vertelt over een moeilijke periode in haar leven, raakt ze een beetje geëmotioneerd: ‘CVD stond altijd voor me klaar. Niet alleen mijn eigen team, maar mensen uit de hele organisatie. Ik kreeg zoveel kaarten, zoveel liefde en warmte. Dat raakte me diep. Op een moment dat ik het zelf even niet meer wist, waren zij er.”

Het is die onderlinge verbondenheid die het werken bij CVD uniek maakt. “We staan er voor elkaar,” zegt Karin. Hoewel ze bescheiden blijft over haar eigen rol, is de trots op haar collega’s in de directe zorg groot. “Zij zijn de echte helden op de locaties. Dat wij hen mogen ondersteunen door de roosters zo goed mogelijk te maken, is ontzettend waardevol. Want uiteindelijk is plannen geen berekening, maar oprecht mensenwerk.”

We zijn alweer bij het 5e verhaal van de 55 verhalen van CVD. Maak kennis met Nizam, die werkt als portier op onze locatie Havenzicht.

Wie Havenzicht binnenloopt, ziet hem meteen: Nizam. Met zijn grote glimlach en open houding ontvangt hij dagelijks cliënten, medewerkers en bezoekers. Al ruim tien jaar is hij een vertrouwd gezicht binnen CVD. Voor velen is hij het eerste contactmoment met de organisatie en dat doet hij met zichtbaar plezier en betrokkenheid.

Nizam werkte voorheen in de bouw. Via een bekende binnen CVD hoorde hij over een vacature als portier. Na zijn eerste gesprek wist hij het meteen: hier wilde hij werken. Die keuze voelt nog steeds als de juiste. Het werk geeft hem voldoening, vooral door het contact met cliënten en de fijne sfeer binnen het team. Zijn ideeën worden serieus genomen, hij krijgt vertrouwen en verantwoordelijkheden, en hij blijft zich ontwikkelen.

“Ik voel me hier gehoord. Mijn collega’s nemen mijn ideeën serieus en ik krijg steeds meer verantwoordelijkheid. Dat maakt dat ik hier echt kan groeien als mens.”

Binnen Havenzicht is Nizam ook een belangrijke schakel én een echte sleutel binnen de facilitaire dienst. Hij is de ogen en oren op de locatie, onderhoudt het contact met externe partijen zoals slotenmakers en installateurs en zorgt dat alles soepel verloopt. Juist die afwisseling en dynamiek maken zijn werk voor hem interessant.

Opgegroeid met diversiteit

Dat Nizam zo goed contact maakt met cliënten, is geen toeval. Hij groeide op in het centrum van Rotterdam, tussen verschillende culturen. Van Kaapverdiaans tot Marokkaans, buurtgenoten van allerlei achtergronden, diversiteit was voor hem vanzelfsprekend. Hij zag ook de rauwe kanten van de stad: mensen die op straat sliepen, moeilijke situaties, kwetsbaarheid. Die ervaringen hebben hem gevormd.

“Ik heb als kind al geleerd om met allerlei mensen om te gaan. Die diversiteit herken ik hier in Havenzicht en dat maakt het werk juist zo mooi.”

Havenzicht is een plek waar culturen, verhalen en levens samenkomen. Nizam herkent daarin veel van zijn eigen achtergrond. Hij maakte ook de veranderingen binnen de opvang mee. Waar cliënten zich vroeger elke avond moesten melden en soms teleurgesteld moesten worden, is het systeem nu beter georganiseerd.

Nizam ziet hoe CVD samen met de gemeente Rotterdam grote professionele stappen heeft gezet. Dat geeft rust, duidelijkheid en meer menselijkheid in de opvang.

Rust in het hoofd

Het werk brengt soms heftige situaties met zich mee. Incidenten, spanningen, verhalen die binnenkomen. Waar hij in het begin zijn werk nog mee naar huis nam, heeft hij nu zijn eigen manier gevonden om los te laten. Muziek aan in de auto, rustig naar huis rijden, het werk achter zich laten.

Hij vertelt nuchter over bijzondere gebeurtenissen, maar weet ook: in dit werk moet je snel, alert en professioneel handelen. Dat vraagt kracht, maar ook veerkracht.

Nizam maakte een korte uitstap naar een andere cluster binnen CVD, maar merkte al snel dat hij het contact met cliënten miste. Het was te rustig, te weinig dynamiek. In goed overleg werd gekeken naar mogelijkheden, en hij kon terugkeren naar Havenzicht in zijn vertrouwde functie.

Die flexibiliteit typeert CVD volgens Nizam: samen kijken wat past, luisteren naar medewerkers en ruimte geven om de juiste plek te vinden.

Een plek die nooit verveelt

Werken op Havenzicht verveelt nooit. Geen dag is hetzelfde, geen ontmoeting identiek. Voor Nizam is het meer dan werk. Het is een plek waar hij zich thuis voelt, waar hij van betekenis is en waar hij elke dag bijdraagt aan een warm welkom.

En wie Havenzicht binnenstapt, merkt het meteen: hier word je gezien. En vaak is het Nizam die als eerste die glimlach deelt.

In het kader van CVD verhalen heeft onze collega Jenny een bijzondere. Beter gezegd, Jenny is bijzonder en heeft een verháál. Het begon zo’n vier jaar geleden.

“Ik ben vanuit Curaçao naar Nederland gekomen voor mijn zoon. Hij is inmiddels 21 jaar maar autistisch. Voor autistische kinderen is er niets op Curaçao; de middelbare scholen zijn er voor iedereen en hij werd erg gepest. Daarbij kon hij er niet leren hoe hij met zijn beperking zelfredzaam zou worden. Er zijn geen instellingen voor mensen zoals hij. Ik had een baan en na het zoveelste pestincident vond mijn leidinggevende het voor mij beter om met hem, en mijn andere twee kinderen, naar Nederland te gaan. Ik werkte er al tien jaar en ondanks dat ze me niet wilden missen betaalde hij mijn ticket. Mijn neef zou me hier ophalen, ik had hem alvast de huur voor een studio betaald, en ik zou daar met mijn kinderen blijven tot mijn zoon in een geschikte woonvoorziening terecht kon.

We kwamen op 30 maart 2022 aan op Schiphol. Geen neef. Na uren wachten – mijn kinderen hadden het zó koud – heb ik mijn broer gebeld. We konden bij hem terecht in Rotterdam. Daar ben ik in de hel op aarde beland; zijn leefstijl sloot totaal niet aan bij die van mij en mijn kinderen. Er werd drugs gebruikt en ik was eigenlijk altijd buiten met mijn kinderen om de rook en het bezoek te ontlopen.”

Het doet haar duidelijk wat om het opnieuw te beleven. Ze gaat langzaam verder:

“Mijn jongste kinderen zaten inmiddels in een schakelklas op de Emmausschool waar ze hun taalachterstand in konden halen. Ik heb daar zelf ook last van”, lacht ze verontschuldigend. “De leerkrachten van die klas waren en zijn nog steeds erg met ons begaan en hebben hemel en aarde bewogen om voor ons een andere woning te regelen. Dat lukte maar niet omdat er bij Centraal Onthaal een vinkje achter mijn naam was gezet: ‘moet terug, is hier alleen voor de voorzieningen.’ Onzin, maar ja, dat vinkje was zo allesbepalend en dat gaf zo’n diepe wond, dat stigma, dat ik in eerste instantie helemaal lamgeslagen was. Zelfs met behulp van de wijkagenten en een brief van de politie voor CO kwam het niet tot een afspraak. Ik ben daar zo vaak afgewezen en achteraf alleen maar omdat we bij aanmelding onze beste schoenen en kleding aan hadden en we daardoor een profiteursstempel kregen. Een van de leerkrachten van de schakelklas is uiteindelijk bij CVD uitgekomen en ik kwam terecht bij Dalila. Zij heeft zó hard gevóchten voor ons, samen met haar teamleider, dat we uiteindelijk bij de Wende terecht konden, ondanks dat vinkje. Dat zou maar voor vijf dagen zijn maar dat werden er uiteindelijk drie maanden. Door dat vinkje.” Jenny wordt er nog boos over.

“Gelukkig kwam ik toen ein-de-lijk op de Talingstraat terecht, daar heb ik een jaar gewoond. Ik weet het nog goed, die eerste nacht daar: ik had rust en ik kon slapen. Ik was zo blij! Om het echt mijn thuis te maken mocht ik de woning schilderen en heb gelijk aangeboden om, als vrijwilliger, ook de andere woningen te schilderen. Daar waren ze erg blij mee.” Schatert: “Ondertussen heb ik het halve CVD geverfd, hahaha”.

Het verhaal begon met ‘onze collega Jenny’. Het verhaal gaat verder.

“Ik had in de periode op de Talingstraat gemerkt dat het helpen van mensen mij ligt. Dave (Neuman) heeft me geholpen met de inschrijving voor de opleiding Ervaringsdeskundige Persoonlijk Begeleider. Ik loop nu stage bij Gezinnen en werk bij de Nok. Ik ben zo blij: ik heb alles nu! Ik heb inmiddels een eigen huis”. Trots laat ze foto’s zien van de woning. “Je snapt dat ik toen nog even terug ben gegaan naar CO. Ik heb degene die het vinkje achter mijn naam heeft gezet de foto’s van mijn huis laten zien. Als ik mijn diploma heb, ga ik nog een keer hahaha. Ze beseffen daar niet hoe je, door te stigmatiseren, iemand de afgrond in kan helpen; ik ben een sterke, krachtige vrouw maar als je dat niet bent…. Door dit alles is CVD wel mijn tweede thuis geworden. Ik kom hier nooit meer weg, hahaha”.

Hoe gaat het verhaal verder, als het aan Jenny ligt? “Ik maak mijn opleiding af, dan ga ik social work doen. Zo kan ik anderen dezelfde hoop geven die ik heb gehad van Dalila, Majesta, Serena en Franka. Ondertussen moet mijn zoons indicatie in orde worden gemaakt, dat loopt niet soepel, en daarmee kan hij terecht bij Pameijer.

Als alles gesetteld is ga ik uiteindelijk wel terug naar Curaçao; ik heb daar nog een woning en de vader van mijn kinderen woont daar.

Ik had nooit verwacht dat ik dit mee zou moeten maken, dat het anderen overkwam. Maar ik leef nog!

Ambulant begeleider Dakota vertelt haar verhaal in het kader van 55 CVD verhalen. 

‘Jij bent creatief, daar moet je iets mee doen!’ Dat hoorde Dakota haar hele jeugd. Dus ging ze naar het Grafisch Lyceum in Rotterdam. Een vervolgstudie aan de Willem de Kooning Academie leek logisch. ‘Maar tijdens mijn stage merkte ik dat werken als grafisch vormgever te beperkend was’, vertelt Dakota. ‘Ik miste het gevoel om echt iets wezenlijks te kunnen betekenen in iemands leven.’

Dakota koos voor de opleiding Social Work, mede geïnspireerd door verhalen van haar vader. Hij werkte 28 jaar geleden voor de Crisisdienst, de Algemene Hulpcentrale en Game Over (hulp bij gokverslaving) van CVD. Dat ze óók bij CVD terechtkwam, is toeval. ‘CVD viel op tijdens de stagemarkt. Tijdens mijn stage kreeg ik direct veel vrijheid, ik had zelfs mijn eigen caseload. Toen ik na mijn stage een baan aangeboden kreeg, was dat een no brainer. Sinds ik bij CVD werk, ben ik nog geen dag met tegenzin naar mijn werk gegaan.’

Als ambulant begeleider komt Dakota bij mensen thuis. ‘De mensen die ik help, zijn vaak het overzicht in hun leven kwijt. Ik probeer dat overzicht, samen met hen, terug te brengen. Dat kan door contact met instanties als de gemeente op te pakken. Of door samen een nieuwe vloer uit te zoeken bij de bouwmarkt. Maar ik voer ook gesprekken over iemands sociaal-emotionele situatie. Daarnaast help ik mensen die vanuit de nachtopvang doorstromen naar een eigen woning. Stap voor stap bouwen we samen aan een zo zelfstandig mogelijk leven, met werk en sociale contacten.’

Dakota werkt in Hillegersberg, Overschie, Kralingen en Crooswijk. ‘Ik rij de hele dag heen en weer. Die vrijheid en afwisseling vind ik prettig. Op één locatie werken zou ik te beperkend vinden.’ De korte autoritjes geven Dakota bovendien ademruimte. ‘Begeleidingsmomenten zijn soms pittig. Maar meestal krijg ik er juist energie van. De meeste mensen zetten stappen in de goede richting hoe klein die soms ook zijn. Het is belangrijk om daar oog voor te hebben.’

Neem die vrouw van in de zestig die de straat niet meer op durfde. Door regelmatig met Dakota naar buiten te gaan, overwon ze haar angst. En wat denk je? Onlangs zag Dakota haar alleen over straat lopen. ‘Toen heb ik naar haar gezwaaid vanuit mijn auto. Ik zat te juichen achter het stuur. Het was een enorme overwinning; vooral voor háár, maar ook voor mij.’ Of neem die man wiens huis uitpuilde van alle spullen die hij op straat vond. Dakota perkte zijn verzamelwoede in, waardoor de man met een goed gevoel kon verhuizen naar een kleinere woning.

Het recept voor haar succesvolle aanpak? Haar energie, betrokkenheid en passie voor het vak, zeggen collega’s. Zelf noemt Dakota haar open houding. ‘Ik heb verhalen van andere mensen altijd interessant gevonden. Op feestjes raak ik vaak aan de praat met vreemden. Daarbij oordeel ik nooit. Ik ben vooral benieuwd naar iemands levensverhaal, hoe iemand in een bepaalde situatie is terechtgekomen. Zo bouw ik een vertrouwensband op en ben ik vaak een sleutel in hun weg naar herstel en zelfstandigheid.’

Die band is er ook met collega’s. Dakota: ‘Er heerst bij CVD een open en informele sfeer, waarin iedereen wordt gewaardeerd en gerespecteerd. Ik heb bijvoorbeeld best veel tattoos, maar daar heb ik nooit negatieve reacties op gekregen. Het gaat hier om wat je doet, niet om hoe je eruit ziet. Daarnaast krijg ik alle vrijheid om mijn functie in te vullen. Voorlopig zit ik op mijn plek als ambulant begeleider. Maar ik weet ook: als ik iets anders zou willen doen binnen de organisatie, is daar alle ruimte voor. Dat geeft me een gevoel van vertrouwen en zekerheid. Ik ga hier nog lang niet weg!’

! Help, ik heb vanavond geen slaapplek!