In oktober krijgt Rob iets in handen wat voor veel mensen heel gewoon is: een eigen sleutel. Voor Rob is die sleutel allesbehalve gewoon. Na jaren in de opvang krijgt hij op zijn 63ste een woning in Rotterdam-Zuid. Een eigen voordeur, een eigen keuken en straks waarschijnlijk weer planten voor het raam.
De weg naar die sleutel was lang. Rob woont nu tweeënhalf jaar bij de NOK. Daarvoor woonde hij twee jaar bij de Stelle in Hoogvliet en eerder kwam hij binnen bij de nachtopvang aan de Noorderkanaalweg.
Wie alleen dat deel van zijn leven ziet, mist bijna alles wat eraan voorafging.
Eén klap veranderde alles
Rob werkte 29 jaar met veel plezier bij een landelijke winkelketen. Bijna drie decennia lang had hij zijn werk, zijn inkomen en zijn eigen leven. Hij vertelt dat hij nooit een negatieve beoordeling kreeg. Nadat het bedrijf werd overgenomen, kreeg hij op 1 december, vlak voor kerst, te horen dat hij niet meer nodig was.
Dat nieuws kwam hard aan. Na het verlies van zijn baan ging het steeds slechter met Rob en zocht hij steeds vaker zijn toevlucht in alcohol. Hij raakte steeds verder achterop, reageerde niet meer op berichten en zijn uitkering werd stopgezet. Uiteindelijk was ook zijn spaargeld op. De deurwaarder ontruimde zijn woning. Daarmee verloor hij niet alleen een dak boven zijn hoofd, maar ook spullen die nooit meer terugkomen: foto’s uit zijn jeugd en schooltijd, herinneringen aan een ander leven.
De boosheid daarover is nog altijd voelbaar.
“Ik zou het liefst nog één keer die leidinggevende willen spreken. Gewoon om te laten zien: kijk wat je mij hebt aangedaan. Ik ben alles kwijtgeraakt.”
Het laat zien hoe snel een leven kan kantelen. Jarenlang werken, iedere dag opstaan en je verantwoordelijkheid nemen, en dan kan één gebeurtenis het begin worden van een lange weg naar beneden.
Ook privé heeft Rob veel verloren. Het contact met zijn familie verdween. Na een aantal jaren probeerde hij opnieuw contact te zoeken, maar hij hoorde niets terug. Dat doet hem nog steeds pijn en maakt hem boos.
Rob vindt dat mensen tegenwoordig te snel oordelen. Ze zien iemand in de opvang, maar kennen het verhaal daarachter niet. Ze zien niet de man die 29 jaar heeft gewerkt, wat hij is kwijtgeraakt of hoeveel kennis hij met zich meedraagt.
De man die Noord kent
Want zet Rob in Rotterdam-Noord neer en de verhalen komen vanzelf. Hij heeft er vroeger jarenlang gewoond en kent er ontzettend veel straten. Toen hij vanuit de NOK meeging om afval te prikken, kon hij onderweg van alles over de buurt vertellen. Waar een ander alleen een straat ziet, ziet Rob plekken uit zijn verleden.
Maar er is nog iets waar Rob veel van weet: groen.
Hij houdt van tuinieren. Dat is ook aan zijn kamer bij de NOK te zien. Die ziet er altijd verzorgd uit, met planten voor het raam en een balkon met groen. Water geven, sproeien en zorgen dat planten goed blijven groeien: Rob doet het graag.
In de zomermaanden vraagt NOK-collega Chaco hem daarom regelmatig om de planten en het gras water te geven. Hij weet dat hij dat met een gerust hart aan Rob kan overlaten.
“Ik kan hem hierin vertrouwen,” zegt Chaco. “Deze man zit vol kennis als het om tuinieren gaat.”
Dat vertrouwen is belangrijk. Want bij de NOK begon Rob langzaam weer orde in zijn leven te krijgen. Zelf noemt hij daarbij vooral zijn mentor Dennis. Dennis bleef in hem geloven en hielp hem de draad weer op te pakken. Daar is Rob hem ontzettend dankbaar voor. Die dankbaarheid voelt hij eigenlijk voor iedereen bij de NOK.
Misschien passen die planten daarom wel zo goed bij zijn verhaal. Als iets een moeilijke periode heeft gehad, betekent dat niet dat het niet meer kan groeien. Soms zijn aandacht, tijd en iemand die erin blijft geloven precies wat nodig is.
Een nieuwe voordeur
En nu komt oktober steeds dichterbij.
Na de nachtopvang, twee jaar de Stelle en tweeënhalf jaar NOK krijgt Rob weer een plek die van hemzelf is. Een huis in Rotterdam-Zuid. Hij kan straks zelf bepalen wanneer hij thuiskomt, wat hij in zijn keuken klaarmaakt en welke planten hij voor het raam zet.
Het zijn kleine dingen die ineens groot worden wanneer je ze jarenlang niet hebt gehad.
Rob heeft veel verloren. Zijn baan, zijn huis, zijn spullen en foto’s die niet vervangen kunnen worden. Maar hij heeft de draad weer opgepakt. Met hulp van mensen die in hem zijn blijven geloven, hem hebben ondersteund en door zelf stap voor stap verder te gaan.
In oktober past het bewijs daarvan gewoon in zijn broekzak.
Een eigen sleutel.
