Op 1 augustus 1996 begon Jeannette aan een avontuur waarvan ze toen nog niet wist dat het bijna dertig jaar zou duren. Via Nieuwe Banen Rotterdam Werkt ( NBRW), een Rotterdams initiatief dat mensen zonder een baan begeleidde naar werk, kwam ze terecht bij CVD. En via een speciaal traject binnen CVD kon ze later de opleiding SPW 4 volgen.
“Daar ben ik nog altijd ontzettend dankbaar voor,” vertelt Jeannette. “CVD heeft in mij geloofd en mij kansen gegeven die ik anders misschien nooit had gekregen.”
Wat volgde was een loopbaan vol bijzondere ontmoetingen, herinneringen en momenten die haar voor altijd zijn bijgebleven. In haar eerste jaren nam ze veel van haar werk mee naar huis. De verhalen van cliënten bleven in haar hoofd zitten en hun zorgen raakten haar diep.
“Dat heb ik echt moeten leren. Je wilt mensen helpen en je leeft met ze mee. Maar na verloop van tijd leer je hoe je daarmee om kunt gaan.”
Juist die betrokkenheid heeft Jeannette altijd gekenmerkt. Ze ziet mensen zoals ze zijn en kijkt verder dan hun problemen. Dat zorgde voor bijzondere banden met cliënten.
Een herinnering die haar nog altijd een glimlach bezorgt, is het prinsessenbankje die ze van CVD kreeg toen ze zwanger was. Op locatie de Hille was destijds een werkatelier waar cliënten hun creativiteit kwijt konden. Het bankje stond nog jarenlang op de kamer van haar dochter.
“Dat soort dingen vergeet je nooit meer.”
Herinneringen die blijven
Maar het werk bracht niet alleen mooie momenten. Sommige gebeurtenissen draag je een leven lang met je mee.
Zo denkt Jeanette nog vaak terug aan een cliënt die zij jarenlang samen met collega Vincent begeleidde. Een kwetsbare vrouw die graag wilde afkicken, maar gevangen bleef in haar verslaving.
“Ze wilde echt veranderen, maar het lukte haar niet. En de verkeerde mensen bleven om haar heen hangen.”
Op een dag stond Jeanette voor haar deur, maar er werd niet opengedaan. Niet veel later hoorde ze dat de cliënt in het ziekenhuis lag. Samen met Vincent wilde ze haar bezoeken.
“Toen kregen we te horen dat ze was overleden. Dat kwam keihard binnen.”
Na jarenlange begeleiding voelde het verlies persoonlijk.
“Als je iemand zo lang kent en begeleidt, dan raakt dat je diep.”
Ondanks de moeilijke momenten is Jeanette altijd gebleven. Niet omdat het werk makkelijk is, maar omdat ze gelooft in de kracht van aandacht, vertrouwen en menselijk contact.
Een warm welkom doorgeven
Inmiddels is ze voor veel collega’s en cliënten een vertrouwd gezicht. Sommigen noemen haar zelfs liefkozend de ‘CVD-moeder’. Zelf lacht ze daar hartelijk om.
“Ik word ouder en mijn nieuwe collega’s worden steeds jonger.”
Maar achter die bijnaam schuilt een mooie gedachte.
“CVD heeft mij ooit een kans gegeven. Daarom wil ik dat nieuwe collega’s én cliënten voelen dat er altijd iemand naast hen staat.”
“CVD heeft mij vanaf dag één welkom laten voelen. Dat wil ik doorgeven aan nieuwe collega’s. Ik neem ze graag mee op sleeptouw en zorg dat ze zich thuis voelen.”
Ook cliënten voelen zich snel op hun gemak bij haar. Jeanette luistert zonder oordeel, spreekt vanuit haar hart en zegt eerlijk wat ze denkt.
“Soms willen mensen ook gewoon even hun verhaal kwijt. Dan hoef je niet altijd een oplossing te hebben. Luisteren is vaak al genoeg.”
Tegenwoordig werkt Jeannette met veel plezier op de Noorderkanaalweg. Naast haar begeleidende werkzaamheden zet ze zich graag in voor activiteiten die mensen samenbrengen, zoals de iftar en de jaarlijkse barbecue.
Als ze terugkijkt op bijna dertig jaar CVD, voelt ze vooral trots en dankbaarheid. Trots op alles wat ze heeft mogen betekenen voor anderen en dankbaar voor de kansen die ze zelf heeft gekregen. Want soms kan één kans het verschil maken voor een heel leven. Bijna dertig jaar later geeft zij datzelfde vertrouwen en datzelfde warme welkom nog iedere dag door aan anderen. Misschien is dat wel de mooiste les uit haar verhaal: dat één kans soms de sleutel kan zijn naar een toekomst vol mogelijkheden.
