In het kader van CVD verhalen heeft onze collega Jenny een bijzondere. Beter gezegd, Jenny is bijzonder en heeft een verháál. Het begon zo’n vier jaar geleden.
“Ik ben vanuit Curaçao naar Nederland gekomen voor mijn zoon. Hij is inmiddels 21 jaar maar autistisch. Voor autistische kinderen is er niets op Curaçao; de middelbare scholen zijn er voor iedereen en hij werd erg gepest. Daarbij kon hij er niet leren hoe hij met zijn beperking zelfredzaam zou worden. Er zijn geen instellingen voor mensen zoals hij. Ik had een baan en na het zoveelste pestincident vond mijn leidinggevende het voor mij beter om met hem, en mijn andere twee kinderen, naar Nederland te gaan. Ik werkte er al tien jaar en ondanks dat ze me niet wilden missen betaalde hij mijn ticket. Mijn neef zou me hier ophalen, ik had hem alvast de huur voor een studio betaald, en ik zou daar met mijn kinderen blijven tot mijn zoon in een geschikte woonvoorziening terecht kon.
We kwamen op 30 maart 2022 aan op Schiphol. Geen neef. Na uren wachten – mijn kinderen hadden het zó koud – heb ik mijn broer gebeld. We konden bij hem terecht in Rotterdam. Daar ben ik in de hel op aarde beland; zijn leefstijl sloot totaal niet aan bij die van mij en mijn kinderen. Er werd drugs gebruikt en ik was eigenlijk altijd buiten met mijn kinderen om de rook en het bezoek te ontlopen.”
Het doet haar duidelijk wat om het opnieuw te beleven. Ze gaat langzaam verder:
“Mijn jongste kinderen zaten inmiddels in een schakelklas op de Emmausschool waar ze hun taalachterstand in konden halen. Ik heb daar zelf ook last van”, lacht ze verontschuldigend. “De leerkrachten van die klas waren en zijn nog steeds erg met ons begaan en hebben hemel en aarde bewogen om voor ons een andere woning te regelen. Dat lukte maar niet omdat er bij Centraal Onthaal een vinkje achter mijn naam was gezet: ‘moet terug, is hier alleen voor de voorzieningen.’ Onzin, maar ja, dat vinkje was zo allesbepalend en dat gaf zo’n diepe wond, dat stigma, dat ik in eerste instantie helemaal lamgeslagen was. Zelfs met behulp van de wijkagenten en een brief van de politie voor CO kwam het niet tot een afspraak. Ik ben daar zo vaak afgewezen en achteraf alleen maar omdat we bij aanmelding onze beste schoenen en kleding aan hadden en we daardoor een profiteursstempel kregen. Een van de leerkrachten van de schakelklas is uiteindelijk bij CVD uitgekomen en ik kwam terecht bij Dalila. Zij heeft zó hard gevóchten voor ons, samen met haar teamleider, dat we uiteindelijk bij de Wende terecht konden, ondanks dat vinkje. Dat zou maar voor vijf dagen zijn maar dat werden er uiteindelijk drie maanden. Door dat vinkje.” Jenny wordt er nog boos over.
“Gelukkig kwam ik toen ein-de-lijk op de Talingstraat terecht, daar heb ik een jaar gewoond. Ik weet het nog goed, die eerste nacht daar: ik had rust en ik kon slapen. Ik was zo blij! Om het echt mijn thuis te maken mocht ik de woning schilderen en heb gelijk aangeboden om, als vrijwilliger, ook de andere woningen te schilderen. Daar waren ze erg blij mee.” Schatert: “Ondertussen heb ik het halve CVD geverfd, hahaha”.
Het verhaal begon met ‘onze collega Jenny’. Het verhaal gaat verder.
“Ik had in de periode op de Talingstraat gemerkt dat het helpen van mensen mij ligt. Dave (Neuman) heeft me geholpen met de inschrijving voor de opleiding Ervaringsdeskundige Persoonlijk Begeleider. Ik loop nu stage bij Gezinnen en werk bij de Nok. Ik ben zo blij: ik heb alles nu! Ik heb inmiddels een eigen huis”. Trots laat ze foto’s zien van de woning. “Je snapt dat ik toen nog even terug ben gegaan naar CO. Ik heb degene die het vinkje achter mijn naam heeft gezet de foto’s van mijn huis laten zien. Als ik mijn diploma heb, ga ik nog een keer hahaha. Ze beseffen daar niet hoe je, door te stigmatiseren, iemand de afgrond in kan helpen; ik ben een sterke, krachtige vrouw maar als je dat niet bent…. Door dit alles is CVD wel mijn tweede thuis geworden. Ik kom hier nooit meer weg, hahaha”.
Hoe gaat het verhaal verder, als het aan Jenny ligt? “Ik maak mijn opleiding af, dan ga ik social work doen. Zo kan ik anderen dezelfde hoop geven die ik heb gehad van Dalila, Majesta, Serena en Franka. Ondertussen moet mijn zoons indicatie in orde worden gemaakt, dat loopt niet soepel, en daarmee kan hij terecht bij Pameijer.
Als alles gesetteld is ga ik uiteindelijk wel terug naar Curaçao; ik heb daar nog een woning en de vader van mijn kinderen woont daar.
Ik had nooit verwacht dat ik dit mee zou moeten maken, dat het anderen overkwam. Maar ik leef nog!
Ben je benieuwd welke functies er nog meer zijn bij CVD? Bekijk onze vacatures
