Ambulant begeleider Dakota vertelt haar verhaal in het kader van 55 CVD verhalen.
‘Jij bent creatief, daar moet je iets mee doen!’ Dat hoorde Dakota haar hele jeugd. Dus ging ze naar het Grafisch Lyceum in Rotterdam. Een vervolgstudie aan de Willem de Kooning Academie leek logisch. ‘Maar tijdens mijn stage merkte ik dat werken als grafisch vormgever te beperkend was’, vertelt Dakota. ‘Ik miste het gevoel om echt iets wezenlijks te kunnen betekenen in iemands leven.’
Dakota koos voor de opleiding Social Work, mede geïnspireerd door verhalen van haar vader. Hij werkte 28 jaar geleden voor de Crisisdienst, de Algemene Hulpcentrale en Game Over (hulp bij gokverslaving) van CVD. Dat ze óók bij CVD terechtkwam, is toeval. ‘CVD viel op tijdens de stagemarkt. Tijdens mijn stage kreeg ik direct veel vrijheid, ik had zelfs mijn eigen caseload. Toen ik na mijn stage een baan aangeboden kreeg, was dat een no brainer. Sinds ik bij CVD werk, ben ik nog geen dag met tegenzin naar mijn werk gegaan.’
Als ambulant begeleider komt Dakota bij mensen thuis. ‘De mensen die ik help, zijn vaak het overzicht in hun leven kwijt. Ik probeer dat overzicht, samen met hen, terug te brengen. Dat kan door contact met instanties als de gemeente op te pakken. Of door samen een nieuwe vloer uit te zoeken bij de bouwmarkt. Maar ik voer ook gesprekken over iemands sociaal-emotionele situatie. Daarnaast help ik mensen die vanuit de nachtopvang doorstromen naar een eigen woning. Stap voor stap bouwen we samen aan een zo zelfstandig mogelijk leven, met werk en sociale contacten.’
Dakota werkt in Hillegersberg, Overschie, Kralingen en Crooswijk. ‘Ik rij de hele dag heen en weer. Die vrijheid en afwisseling vind ik prettig. Op één locatie werken zou ik te beperkend vinden.’ De korte autoritjes geven Dakota bovendien ademruimte. ‘Begeleidingsmomenten zijn soms pittig. Maar meestal krijg ik er juist energie van. De meeste mensen zetten stappen in de goede richting hoe klein die soms ook zijn. Het is belangrijk om daar oog voor te hebben.’
Neem die vrouw van in de zestig die de straat niet meer op durfde. Door regelmatig met Dakota naar buiten te gaan, overwon ze haar angst. En wat denk je? Onlangs zag Dakota haar alleen over straat lopen. ‘Toen heb ik naar haar gezwaaid vanuit mijn auto. Ik zat te juichen achter het stuur. Het was een enorme overwinning; vooral voor háár, maar ook voor mij.’ Of neem die man wiens huis uitpuilde van alle spullen die hij op straat vond. Dakota perkte zijn verzamelwoede in, waardoor de man met een goed gevoel kon verhuizen naar een kleinere woning.
Het recept voor haar succesvolle aanpak? Haar energie, betrokkenheid en passie voor het vak, zeggen collega’s. Zelf noemt Dakota haar open houding. ‘Ik heb verhalen van andere mensen altijd interessant gevonden. Op feestjes raak ik vaak aan de praat met vreemden. Daarbij oordeel ik nooit. Ik ben vooral benieuwd naar iemands levensverhaal, hoe iemand in een bepaalde situatie is terechtgekomen. Zo bouw ik een vertrouwensband op en ben ik vaak een sleutel in hun weg naar herstel en zelfstandigheid.’
Die band is er ook met collega’s. Dakota: ‘Er heerst bij CVD een open en informele sfeer, waarin iedereen wordt gewaardeerd en gerespecteerd. Ik heb bijvoorbeeld best veel tattoos, maar daar heb ik nooit negatieve reacties op gekregen. Het gaat hier om wat je doet, niet om hoe je eruit ziet. Daarnaast krijg ik alle vrijheid om mijn functie in te vullen. Voorlopig zit ik op mijn plek als ambulant begeleider. Maar ik weet ook: als ik iets anders zou willen doen binnen de organisatie, is daar alle ruimte voor. Dat geeft me een gevoel van vertrouwen en zekerheid. Ik ga hier nog lang niet weg!’
