Een deur die je achter je dicht kunt trekken. Een keuken waarin je kunt koken wanneer je wilt. En een bed waarin je iedere avond kunt slapen, zonder je af te vragen waar je morgen terechtkomt. Voor veel mensen is het vanzelfsprekend. Voor Mathijs was het lange tijd een droom. Een droom die na jaren van onzekerheid, opvang en tijdelijke woonplekken eindelijk werkelijkheid is geworden.
Een begeleider die op haar vrije dag meegaat
Eind 2022 heeft Mathijs geen eigen woning meer. Hij slaapt bij anderen op de bank en weet niet hoe zijn toekomst eruitziet. Via zijn huisarts komt hij bij het wijkteam terecht en krijgt hij begeleiding van CVD. Zijn begeleider Suzy staat hem bij in een periode waarin weinig zeker is.
In september 2023 besluit Mathijs zich aan te melden bij Centraal Onthaal. Een spannende stap, want hij weet niet wat hem te wachten staat. Suzy gaat met hem mee. Niet omdat ze moet, maar omdat ze wil weten of alles goed gaat. En dat terwijl ze eigenlijk vrij is.
Het lijkt misschien een klein gebaar, maar voor Mathijs betekent het veel. Juist op momenten waarop je het gevoel hebt er alleen voor te staan, maakt het verschil als iemand naast je blijft lopen.
Na één nacht bij CVD Havenzicht krijgt Mathijs een plek bij CVD de Hille. Daar verblijft hij zeven maanden. Zeven maanden waarin hij zijn leven probeert op te bouwen, terwijl hij nauwelijks weet hoe zijn toekomst eruitziet.
Zeven maanden wachten op een volgende stap
Het leven in de opvang is niet gemakkelijk. Er is weinig privacy, veel drukte en je deelt je leefomgeving met mensen die allemaal hun eigen verhaal en zorgen hebben. Mathijs probeert er het beste van te maken, maar vooral het wachten valt hem zwaar.
“Je weet niet wanneer je de volgende stap kunt zetten. Dat wachten en die onzekerheid vond ik het moeilijkst.”
Toch weigert Mathijs om bij de pakken neer te zitten. Hij volgt trainingen en wordt vrijwilliger bij de taaltrainingen van CVD. Waar hij zelf hulp nodig heeft, ontdekt hij dat hij ook iets voor anderen kan betekenen.
Het geeft hem structuur, afleiding en vooral het gevoel dat hij ertoe doet. Want ook als je in de opvang woont, wil je meer zijn dan iemand die op een woning wacht.
Eerst was er de drukte. Toen kwam de stilte.
Eind april krijgt Mathijs goed nieuws. Hij mag verhuizen naar een tijdelijke woonplek aan het Sandelingenplein. Hij wil zo graag vooruit dat hij zelf aan de slag gaat om de woning schoon te maken, zodat hij sneller kan verhuizen.
Maar wat een nieuwe start moet worden, blijkt ook moeilijk. Na maanden in een omgeving vol mensen en geluiden is het ineens stil. Heel stil.
Waar hij in de opvang verlangde naar rust en privacy, moet hij nu wennen aan het alleen zijn. Het laat zien dat de stap van opvang naar zelfstandig wonen niet alleen draait om het krijgen van een sleutel. Je moet ook opnieuw leren hoe het is om een eigen plek te hebben.
Mathijs blijft ondertussen actief. In 2024 sluit hij zich aan bij de Cliëntenraad van CVD. Eerst als lid, daarna als secretaris en uiteindelijk als voorzitter. Hij zet zich in voor andere cliënten en denkt mee over hoe de ondersteuning beter kan. Vooral zijn betrokkenheid bij cliëntenparticipatie rondom dagbesteding maakt hem trots.
Hij weet immers als geen ander hoe belangrijk het is dat er naar cliënten wordt geluisterd. En hoe waardevol het is als je merkt dat jouw stem daadwerkelijk iets verandert.
Eindelijk die ene sleutel
Ondertussen blijft Mathijs reageren op woningen. Keer op keer hoopt hij dat er iets voor hem tussen zit. Uiteindelijk krijgt hij urgentie. En dan komt het bericht waarop hij zo lang heeft gewacht: hij staat op nummer één voor een woning.
Hij krijgt de sleutel van zijn eigen huis.
Na jaren waarin anderen bepaalden waar hij kon slapen, heeft hij eindelijk een plek waar hij zelf de deur kan openen. Waar zijn spullen kunnen blijven staan. Waar niemand hem vertelt wanneer hij weer moet vertrekken.
Het besef moet even landen.
Samen met zijn oom en Jeroen van de Cliëntenraad gaat Mathijs aan de slag. Er wordt geklust, schoongemaakt en ingericht. Drie weken later slaapt hij voor het eerst in zijn eigen huis.
Ook nu moet hij wennen aan de stilte. Maar er is een groot verschil met vroeger. Dit keer is de stilte van hemzelf. En hij weet dat hij morgen gewoon weer in hetzelfde bed wakker mag worden.
Zijn eerste maaltijd in zijn eigen keuken? Een lasagne uit de oven. Geen uitgebreid feestmaal, maar misschien smaakte die lasagne wel bijzonderder dan ooit. Omdat hij hem eindelijk in zijn eigen keuken kon klaarmaken.
Een thuis is ook een nieuw begin
Voorlopig geeft Mathijs zichzelf de tijd om te wennen. Aan zijn woning, zijn nieuwe omgeving en aan het gevoel dat hij eindelijk ergens thuis mag zijn. Begin volgend jaar wil hij op zoek naar werk. Stap voor stap bouwt hij verder aan zijn toekomst.
Als hij terugkijkt, is hij vooral dankbaar. Voor Suzy, die op haar vrije dag met hem meeging. Voor de medewerkers die hem onderweg hielpen. Voor de mensen die in hem bleven geloven en voor de kansen die hij bij CVD kreeg.
Aan anderen die nu in de opvang verblijven, wil hij iets meegeven:
“Probeer jezelf bezig te houden en niet alleen met je traject. Kijk ook naar wat je verder kunt doen en ontdekken.”
Want Mathijs weet hoe het voelt om te wachten. Om niet te weten waar je over een paar maanden woont. Om steeds opnieuw te moeten beginnen.
Maar hij weet inmiddels ook hoe het voelt als die onzekerheid eindelijk plaatsmaakt voor rust.