Zohra, een jonge vrouw, ontvangt me op een regenachtige dag in haar grote appartement in West. Ze wil graag vertellen over haar ervaringen met de cursus Talentrijk, gegeven door Training & Participatie’s Rabia en Rachida.

“In het begin, toen ik werd doorgestuurd door de sociale dienst, dacht ik ‘wat hèb ik aan zo’n cursus? Hoezo moet ik aan mezelf werken?’. Bij de eerste bijeenkomst al kwam ik mensen tegen die een soort lotgenoten zijn, met eigen problemen en een eigen mindset. Je leert elkaar kennen, met elkaar samenwerken. Ik heb alle drie de periodes meegedaan, in totaal zo’n zestig bijeenkomsten, en ik heb er elke keer weer naar uit gekeken. Je gaat steeds een stapje verder: eerst jezelf leren kennen, in de tweede fase ga je aan jezelf werken en in de derde kijk je wat je doelen zijn en hoe je die kunt bereiken. Ik heb best wel veel meegemaakt en dit helpt je om je kwaliteiten te ontdekken en hoe ze in te zetten. Ik ben achter kwaliteiten gekomen van mezelf puur door ze te benoemen.” Ze is even stil, in gedachten. “Kijk, in je hoofd weet je het allemaal wel. Maar wanneer je het uitspreekt, dan werkt het bevestigend”. Op mijn vraag of dat niet eng is, zo in een groep, antwoordt ze stellig en wat verbaasd “Helemaal niet. De coaches stelden ons gelijk al zo op ons gemak dat het juist fijn was om het uit te spreken. Je ziet dat ook bij de anderen. Iedereen zit helemaal vol, je zit in een groep met mensen die veel hebben meegemaakt en net als jij hun weg proberen te vinden in de maatschappij. De positieve deelnemers trokken de anderen mee, zo stimuleer je elkaar.” De cursus is inmiddels afgelopen. Zie je de anderen nog? “Ja. We zijn zelfs in opstand gekomen toen de cursus was afgelopen. We hebben geprobeerd Rabia en Rachida over te halen om door te gaan maar ja, dat is niet gelukt” zegt ze lachend. “We wilden meer; ‘wat komt hierna?’. Omdat er vanuit het CVD geen vervolg meer is gaan we, als corona niet meer speelt, weer elke week bij elkaar komen en zelf activiteiten ondernemen. Ook omdat we merkten dat de bijeenkomsten ons kracht gaven. Zoals de oefening Schrijf een brief aan jezelf, over wat je van jezelf vindt. Ik heb ècht zitten janken, dat is heel emotioneel, een ‘o ja, ik ben er ook nog’ gevoel. Je bent je altijd aan het wegcijferen, voor je familie, voor je kinderen. Je leert ook hoe anderen naar jou kijken of hoe jij naar een ander kijkt. Iedereen is oprecht, gestrest, beschadigd maar lacht nog steeds; dezelfde zielen die kracht uit elkaar halen.”

Met haar zangerige, zachte maar heldere stem sluit ze af: “Ik ben Rachida en Rabia zo dankbaar. Hoe zij er mee om zijn gegaan. Ze lieten ons praten, het ging ook echt om ons, ze coachten wel maar lieten ons denken, ons antwoorden geven. Alle meningen waren goed. Het was geweldig!”