Hij leek wel een skelet met zijn holle ogen en zijn gewicht van 44 kg en een BMI van 14. Hij was benauwd en kon niets meer drinken. Ging hij eerder dood aan uitdroging omdat hij niet meer kon slikken of ging hij stikken door zijn longontsteking?

Over de onverzekerdenepidemie schreven straatdokters toen al in het NTvG. Straatdokters die net als daklozen werden weggestuurd van het kastje naar de muur. Van VWS naar gemeente, naar zorgverzekeraars, naar inspectie, naar VNG en naar GGD-GHOR.

Sinds 2017 is er een regeling voor onverzekerden via meldpuntonverzekerdenzorg.nl van de landelijke GGD-GHOR. De regeling houdt in dat als de zorgverlener een melding binnen een week doet bij het meldpunt, de zorg vergoed wordt. De melding heeft ook juist als doel de onverzekerde burger maatschappelijke ondersteuning te kunnen bieden, zodat iemand weer een adres en zorgverzekering kan krijgen.

Wat straatdokters toen een onverzekerdenepidemie genoemd hebben, is ook een echte epidemie geworden. In 2021 bleken alleen al 26 duizend meldingen door zorgverleners gedaan te zijn. Indien in de eerdere jaren er goed gemeld zou zijn, komt dat neer op 130 duizend meldingen in vijf jaar! De meldingen in 2022 gaan extra groeien omdat in dit jaar ook de hulp aan nog niet verzekerde Oekraïners via deze regeling afgehandeld wordt.

In november 2021 promoveerde ik op Mortality, Health Problems and Access to Care for Homeless People. Ik ambieerde geen wetenschappelijke carrière maar wilde wel met bewijs mijn boosheid tonen om te laten zien hoe absurd slecht de gezondheidstoestand is van dak- en thuislozen en hoe de overheid daar verkeerd mee is omgesprongen door ze uit de zorgverzekering te gooien.

Elke gemeente is zelf verantwoordelijk voor het onverzekerd raken van zijn burgers. Een gemeente geeft automatisch aan een zorgverzekeraar door dat iemand geen adres meer heeft. Nu presteren sommige gemeentes het om – reden van vermeende onduidelijkheid van de AVG-regelgeving – te zeggen dat ze de meldingen via het meldpunt niet meer willen verwerken. Elke gemeente heeft ettelijke bestanden waar kwetsbare burgers bekend zijn. Alleen de gemeente Rotterdam heeft al vierduizend meldingen op jaarbasis van mensen die bij een Centraal Onthaal hebben aangegeven dat ze dak- of thuisloos worden. Deden de gemeentes maar wat met die bestanden en zorgden ze dan ten minste dat deze mensen een adres kregen. Het AVG-spook wordt echter nu gebruikt om niets te doen voor de meest kwetsbaren in ons land.

Nu heeft de landelijke GGD-GHOR vorige week zonder overleg met professionals besloten niets meer met de meldingen te doen. Ze vinden AVG-regelgeving bij deze onverzekerde epidemie belangrijker dan het grondwettelijke recht op zorg voor kwetsbaren. Ze zijn banger voor de Autoriteit Persoonsgegevens dan voor de gezondheid en claims van onverzekerden. Ze gaan opnieuw in de fout, net als in 2015, door niet op te merken dat er een onverzekerdenpidemie aan de gang is.

De beslissing van de GGD-GHOR is genomen zonder vooroverleg met straatdokters of met mensen die er wetenschappelijk over gepubliceerd hebben.

De bovengenoemde patiënt is uiteindelijk in leven gebleven na een onnodige levensbedreigende episode in zijn leven. Bij het verzekeren laat de GGD-GHOR hem en ons stikken!

Dak- en thuislozen gaan dood aan vermijdbare ziekten, is een van de stellingen in mijn proefschrift. Mijn advies aan de GGD-GHOR is deze epidemie niet te ontkennen maar te bestrijden. Luister naar professionals en naar het wetenschappelijk bewijs. Verwerk de meldingen die zorgprofessionals doen en laat onverzekerden en professionals die melden niet in de steek. Doe wat aan de onverzekerdenepidemie. De GGD-GHOR kiest er nu voor onverzekerde burgers letterlijk te laten stikken.