Weet u wat respijtzorg is?

We hebben als professional allemaal wel een beeld bij het woord respijtzorg. Maar klopt dit beeld wel en is het volledig? De eerste gedachte is vaak: dagopvang, logeren of een vrijwillig maatje bij iemand thuis. Betaald of onbetaald. Maar wat speelt nog meer een rol voordat een mantelzorger met een gerust hart even vrijaf durft te nemen? In deze derde editie van het MantelzorgJournaal leest u wat er komt kijken bij respijtzorg. Want voordat er sprake is van effectieve respijtzorg, hebben zorgvrager en mantelzorger samen al een flink traject afgelegd.  

Stel mijn partner krijgt een spierziekte en kan niet meer mee op vakantie, zou ik dan tijdig vrije tijd voor mijzelf creëren om op te laden? Zou ik de zorg voor mijn geliefde aan een vreemde durven toevertrouwen om er even tussenuit te gaan? Zomaar een paar overpeinzingen die ons allemaal kunnen overkomen.

Met de invoering van de WMO in 2015 is het de taak van een gemeente om kortdurend verblijf en extramurale begeleiding te organiseren. Officieel heet dit compensatieplicht. De gedachte achter deze maatregel is dat zodoende beter kan worden aangesloten bij buurt- en familienetwerken en er een breed en laagdrempelig aanbod aan lokale respijtzorg kan ontstaan. Een mooi overheidsstreven waarvan de uitvoering rust op de schouders van alle professionals in een gemeente, aanbieders in de formele en informele zorg en verwijzers. Kortom, op ons allen! Laten we bij de uitvoering van ons werk wat meer kijken door de ogen en beleving van een mantelzorger.