Het verhaal van Donna: gewoon er ‘zijn’ voor de patiënten is zo waardevol

Door de coronacrisis moeten in de zorg alle zeilen worden bijgezet om cliënten de zorg te kunnen blijven bieden die zij nodig hebben. Het Centrum Voor Dienstverlening is een maatschappelijke organisatie in Rotterdam, met onder meer dag- en nachtopvang voor dak- en thuislozen, beschermd en begeleid woonvoorzieningen en een herstel- en verpleegafdeling. Op deze locaties bieden wij 24 uur per dag zorg. In deze tijd zijn er extra handen nodig. Donna reageerde op de oproep ‘vrijwilligers met zorg achtergrond gezocht’ om zorgpersoneel te ondersteunen. Donna is nu vrijwilligster op de herstel- en verpleegafdeling van CVD Havenzicht. Zij vertelt ons hoe haar dag als vrijwilligster eruit ziet.

“Het is zaterdagochtend 7.15 uur, ik fiets door een spookstad richting CVD Havenzicht. Het is er totaal verlaten en dat geeft me een raar gevoel. Heerlijk is het als de medewerkers van CVD Havenzicht me hartelijk welkom heten op het moment dat ik binnenstap.

Vandaag mag ik de verplegers Ingmar en Nathalie ondersteunen op de herstel- en  verpleegafdeling.  Zou ik er niet zijn dan zijn ze met zijn tweeën keihard bezig om alle patiënten te voorzien van eten, drinken, een praatje maken, verplegen, schoonmaken, temperaturen, medicijnen uitdelen, informatie inkloppen, zaken regelen, aandacht geven enz. Het is echt veel wat er allemaal gedaan moet worden. Het voelt dan ook goed dat ik ze kan ondersteunen. Ik voel me echt niet overbodig en het is ook gelijk aanpakken. Ik leer elke patiënt snel kennen want de namen zijn weergegeven op de deur. ‘Goedemorgen mevr A, ik kom uw ontbijt brengen, wat wilt u graag hebben? Waar heeft u zin in vandaag?’ Zo begint mijn ‘dienst’ na een kort maar krachtige mondelinge overdracht, waarbij ik goed probeer te luisteren om het te volgen, maar door allerlei medische termen begrijp ik er niet veel van. Dat is ook helemaal niet erg, het komt vooral aan op het er ‘zijn’; de mensen te voorzien van alleen maar fijne dingen.

  • Het verzorgen van eten en drinken;
  • Wat extra aandacht geven door elkaar te leren kennen;
  • Een praatje maken;
  • Toezien dat er niet meer dan 5 personen in de zitkamer zijn.

Al snel raak ik met de mensen in gesprek. Opvallend is wel dat veel patiënten veel tijd op hun kamer doorbrengen. Dat is ook wenselijk en verstandig want allen hebben ‘iets’ onder de leden. Voordeel hiervan is dat ik één-op-één aandacht kan geven, dat voelt erg prettig en goed. De hele dag in bed liggen is namelijk echt geen pretje. Het quarantaine gegeven heeft ons allen inmiddels ook geleerd dat het niet meevalt om de hele dag op een aantal vierkante meter te moeten verblijven. Het voelt goed om dan op deze locatie te mogen zijn en vooral veel te mogen geven en dan bedoel ik niet alleen eten, drinken en zorg maar er vooral even voor ze zijn. Om 14.30 uur fiets ik met een voldaan gevoel terug naar huis.”

Vrijwilliger worden?
Herken jij jezelf in het verhaal van Donna? Het CVD kan jouw hulp goed gebruiken! Bekijk onze vrijwilligersvacature of reageer direct!