Een bos blonde krullen, een zelfverzekerde blik en een hoop levenslust. Dat is Natasja. Ze wil graag haar bijzondere verhaal kwijt.

“Ik ben net klaar met mijn stage trainingen geven. Ik loop stage bij Muriëlle, Henk en Rabia van Training & Participatie, echt heel leuk. Ik heb zelf bijna alle trainingen als cursist gedaan: Kracht & Kwaliteit 1 en 2, van Passie naar Participatie, Kooktraining, Slim met Geld en Echte Mannen. Ik wil zelf ook trainingen gaan geven als ik klaar ben. En dan te bedenken dat ik vroeger helemaal niet functioneerde in een groep en al helemaal niet als ik voor een groep moest staan.”

Wanneer kwam de omslag?
“Tijdens mijn opleiding bij Howie the Harp. We moesten eerst een korte pitch over onszelf geven, toen een langere en daarna presentaties geven. Dat was echt heel eng in het begin maar ik heb er nu totaal geen problemen meer mee. Je moet wel een beetje overwicht hebben, anders wordt er alleen maar gekwekt. Ook belangrijk, maar je hebt maar een beperkte tijd om je programma af te werken. Dat vond ik in het begin wel moeilijk, om de tijd in de gaten te houden, de mensen willen ook praten, hun verhaal vertellen en ervaringen delen.”

Hoe kwam je bij de eerste CVD training terecht?
“Die eerste was vijf jaar geleden. Ik volgde Talentenatelier. Ik ben daar door mijn begeleider terechtgekomen. Ik ben een hele tijd ziek geweest, ik was gesloopt. Toen ik eenmaal weer gezond genoeg was ben ik met de trainingen begonnen. Ik had 25 jaar in de horeca gewerkt maar kon dat niet meer doen omdat het te zwaar was en moest dus wat anders verzinnen maar had geen idee. Bij Talentenatelier kijk je naar waar je interesses liggen, wat je echt leuk vindt. Ik wilde in ieder geval niet achter de geraniums, daar was ik nog veel te jong voor. Na Talentenatelier heb ik Peer to Peer gedaan en tegelijkertijd liep ik bij een mental health coach omdat er dingen waren waar ik zelf niet uit kwam. Toen ik daar in de wachtkamer zat, lag er een folder van Howie the Harp, ze zochten ervaringsdeskundigen GGZ. Daar heb ik me voor aangemeld en tadáá, nu zit ik hier. Gelukkig mocht ik stage lopen bij het CVD en nu ben ik bijna klaar. Ik wil straks zelf trainingen geven en persoonlijke begeleiding geven aan ‘gevallen’ die niet begrepen worden, die heel veel weerstand hebben. Had ik vroeger ook dus ik weet wat het is” zegt ze lachend.

Waar zat jouw weerstand?
“Ik wilde vooral niet met mensen communiceren. Pfff. Mensen, dat was voor mij ‘liever niet’. Ik denk niet hetzelfde als andere mensen, kon me er nooit in vinden. Ik heb een bipolaire persoonlijkheidsstoornis, ADHD en borderline” (lacht) “Ik heb een rijtje hoor. Ik moest op een gegeven moment voor mezelf kiezen en teveel prikkels krijgen is dan niet goed. Op deze manier heb ik het onder controle, kan ik het zelf regulieren zonder medicatie en gaat het hartstikke goed. Gewoon minder mensen om je heen in de privésfeer. Iedereen zat altijd tegen me te praten, op de bank, aan de bar. Toen dacht ik ’waarom ga ik er niet mijn werk van maken?” (lachend). “Ik vond het ook prettig als ik iemand kon helpen door te luisteren, dat ik dat veilige gevoel gaf.”

Vertel eens wat meer over Howie the Harp.
“Daar leer je je eigen ervaringen inzetten om anderen te helpen. Ik heb ervaring met een bipolaire stoornis, borderline, ADHD, huiselijk geweld en zelfdoding. Ik weet hoe belangrijk het is om begrepen te worden als je psychisch in de war bent. Ik heb van iets negatiefs iets positiefs kunnen maken. Maar dat is niet makkelijk hoor! Ik ben vijf jaar bezig geweest, vanaf het moment van mijn ziekte toen ik net ambulante begeleiding kreeg tot nu. Je kunt wel op de bank blijven liggen maar daar word je niet beter van.”

Hoe ben je uiteindelijk in begeleiding gekomen?
“Via een vriendin. Ik had nog nooit om hulp gevraagd, ik deed het altijd zelf. Maar nadat ik zo ziek was geweest en na mijn laatste zelfmoordpoging heeft zij hulp ingeschakeld. Omdat ik het heel goed kon vinden met mijn begeleider – die mij ook alle ruimte gaf, niks opdrong en mij alles in mijn eigen tempo liet doen – voelde ik de ruimte om weer wat te gaan ondernemen. Ik hoefde niet maar wilde wel en kon het ook weer zelf.”

Wat ga je na je stage doen?
“Werk zoeken, een leuke baan vinden en van daaruit verder ontwikkelen. Misschien weer een opleiding, maar eerst die leuke baan om een opleiding te financieren. Blijven investeren in mezelf, ik ben het waard” straalt ze.

Welke training vond je het leukste?
Direct zegt ze: “Kracht en Kwaliteit. Een van de mooiere trainingen. Mensen krijgen echt zelfinzicht en kunnen zich daarmee zelf ontwikkelen. Ik heb het zelf gezien. Er was een dame bij die het in het begin echt lastig had. Nu gaat ze samen met nog iemand ook de opleiding bij Howie doen. Heel leuk als er zulk soort dingen gebeuren, dat maakt het harde werken het meer dan waard. Het is ook mijn bedoeling om mensen te motiveren om aan zichzelf te werken, kijk eens wat je er voor terugkrijgt. Mijn leven is een hemelsbreed verschil met dat van vijf jaar geleden! Ik ben er heel erg blij mee dat ik die stappen heb gemaakt voor mezelf. Iedereen die begint met trainingen bij het CVD zou moeten beginnen met K&K. Echte Mannen was vergelijkbaar maar dan specifiek voor mannen. Mannen gaan toch anders om met emoties en zelfinzicht dan vrouwen, ze doen er wat minder moeite voor als het om het maken van moodboards of zoiets aankomt. Een aparte training voor mannen is echt wel nodig. Mannen zitten toch liever met mannen onder elkaar, als er een vrouw bij zit dan gaan ze gauw stoer doen. Ze moeten ook kunnen lachen met elkaar.”

Heb je nog iets gemist in het aanbod?
“Er zijn casussen die wat met mensen doen, dan moet er ook de tijd zijn om er over te praten. Over bijvoorbeeld de drama-driehoek: redder/slachtoffer/aanklager. Iedereen voelt zich slachtoffer maar klaagt ook aan èn wil redden. Soms is het confronterend als je inzicht in jezelf krijgt. En er wordt weinig tijd besteed aan communicatie. Hoe je iemand te woord staat bijvoorbeeld. Daar hebben best wel veel mensen last van, ze reageren in een emotie. Gelijk in de verdediging gaan. En ik ben als stageopdracht CVD Support begonnen. Dat is op vrijdagochtend voor iedereen die tussen een training zit of met een training klaar is. We zetten ze niet zomaar op straat. Veel deelnemers hebben al moeite met structuur, die bouwen ze met zo’n training op, hebben net wat zelfinzicht en dan is het ineens klaar. We geven adviezen, het is een gezellig babbeluurtje maar er wordt wel echt wat gedaan en geeft het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Een soort vangnet, tot de stap naar (vrijwilligers)werk of opleiding. CVD Support zit nog in het beginstadium, het is leuk om verder uit te kunnen bouwen. En ik ben op 15 maart begonnen bij de Cliëntenraad.”

“Niet om te slijmen maar ik heb heel veel mazzel gehad dat ik gelijk een goede match had met mijn begeleider. En ik heb veel geluk met Training & Participatie, dat ik daar stage kon lopen. Ruim de tijd en alle ruimte gehad om me te ontwikkelen. Alles wat ik wilde mocht ik doen. De rust die de trainers uitstraalden, waar ik in het begin zo jaloers op was en waar ik me tegelijkertijd aan ergerde, heb ik nu ook zelf.”